W księgach spółki z figuruje niezapłacona przez kontrahenta należność. Wynika ona z faktury, wystawionej przez nas na początku 2012 r. za wykonaną na rzecz kontrahenta usługę. Ponieważ klient kwestionował fakturę i nie zapłacił jej, na koniec roku utworzono odpis aktualizujący, dotyczący tej należności (rok obrachunkowy jest w spółce zgodny z kalendarzowym). Planujemy skorzystać z ulgi na złe długi. Jak zaewidencjonować odzyskany w ten sposób VAT? Czy utworzenie wcześniej odpisu aktualizującego ma wpływ na tę ewidencję? Co zrobić, gdyby zaległa faktura została jednak w przyszłości zapłacona? – pyta czytelnik Rzeczpospolitej. Od 1 stycznia 2013 r. nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności, określonego w umowie lub na fakturze. W jaki sposób należy zatem liczyć termin, w jakim można dokonać korekty podatku należnego, w przypadku faktur wystawionych przed zmianą przepisów, i od daty ich wystawienia nie upłynęły jeszcze dwa lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione? Jeżeli od terminu płatności, określonego na fakturze, 150 dni mija 1 stycznia 2013 r., to zastosowanie będą miały nowe przepisy. Graniczną datą terminu płatności będzie zatem 4 sierpnia 2012 r., ponieważ 150 dzień od upływu tego terminu przypada 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z przepisami obowiązującymi do końca 2012 r. skorzystanie z ulgi na złe długi wymaga spełnienia łącznie następujących warunków: 1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, 2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny, 3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, 4) wierzytelności nie zostały zbyte, 5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona, 6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie (art. 89a ust. 2 ustawy o VAT). Utworzenie odpisu aktualizującego na zaległą należność nie ma wpływu na księgowanie ulgi na złe długi. Ewidencja w księgach będzie wymagała zmniejszenia kwoty podatku należnego, czyli w konsekwencji zmniejszenia zobowiązania z tytułu VAT bądź zwiększenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zapis w księgach będzie przebiegał z zastosowaniem konta „Rozrachunki z tytułu VAT” (strona Wn) w korespondencji z kontem „Pozostałe przychody operacyjne” (strona Ma). Gdyby dłużnik spłacił w późniejszym okresie całość lub część zobowiązania, spółka musiałaby odpowiednio zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym otrzymałaby zapłatę. Ewidencja tego zdarzenia w księgach powinna wyglądać następująco: Wn „Pozostałe koszty operacyjne” Ma „Rozrachunki z tytułu VAT”. Uregulowanie części lub całości zaległej faktury będzie wymagało także rozwiązania utworzonego wcześniej odpisu aktualizującego zapisem: Wn „Odpisy aktualizujące należności” Ma „Pozostałe przychody operacyjne”. W przykładzie spółka nie zwlekała z możliwością skorzystania z ulgi. Jeżeli pytająca spółka dopiero planuje odzyskanie podatku, to musi pamiętać, że może skorygować VAT należny najwcześniej w rozliczeniu za okres, w którym minęło 14 dni na zapłatę faktury przez dłużnika po otrzymaniu przez niego zawiadomienia. W tym czasie powinna też ująć ulgę w księgach. Więcej w Rzeczpospolitej z 13 marca 2013 r. Nawigacja wpisu

Ulga na złe długi obowiązuje zarówno na gruncie podatku dochodowego, jak i w zakresie podatku VAT. Podatek dochodowy Uprawnienia wierzyciela Wierzyciel, który nie otrzymał należności lub jej części w okresie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, ma prawo zmniejszyć podstawę obliczenia podatku o wartość tej należności lub jej części albo zwiększyć poniesioną stratę. Uprawnienie do zmniejszenia podstawy obliczenia podatku albo zwiększenia straty przysługuje przedsiębiorcy, który wcześniej zaliczył wartość tej wierzytelności do przychodów należnych, pod warunkiem, że wierzytelność do dnia złożenia zeznania podatkowego nie została uregulowana lub zbyta. Zmniejszenia podstawy obliczenia podatku albo zwiększenia straty dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu płatności. Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia o nieodliczoną wartość można dokonać w okresie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy opodatkowania w kolejnych latach dokonuje się pod warunkiem, że wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta. W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia podstawy obliczenia podatku albo zwiększenia straty wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik zobowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o: wartość kwot wcześniej odliczonych wartość kwot wcześniej doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty, o którą ma być zmniejszona, różnica zwiększa podstawę opodatkowania. Ulgę można stosować w rozliczeniach miesięcznych, zwiększając albo zmniejszając dochód stanowiący podstawę obliczenia zaliczki. W przypadku, kiedy wierzyciel zobowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty, korekty dokonuje już od miesiąca, w którym zobowiązanie zostało uregulowane (przy ustalaniu zaliczki na podatek). Konsekwencje dla dłużnika Dłużnik, który nie uregulował zobowiązania lub jego części w okresie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, jest zobowiązany do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty. Obowiązek zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty dotyczy dłużnika, który wcześniej zaliczył wartość zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów. Zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu płatności. Jeżeli najpóźniej w dniu złożenia zeznania podatkowego, dłużnik ureguluje zobowiązanie, nie musi zwiększać podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty nie wystąpi. Uwzględniając, że ulgę na złe długi stosuje się w rozliczeniach miesięcznych (przy ustalaniu zaliczki na podatek), dłużnik zobowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty, już od miesiąca, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie. Jeżeli wartość zobowiązania jest wyższa od kwoty straty podlegającej zmniejszeniu, różnica zwiększa podstawę opodatkowania. W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dłużnik zwiększył podstawę obliczenia podatku lub zmniejszył stratę, następnie ureguluje zobowiązanie, ma prawo zmniejszyć podstawę obliczenia podatku lub zwiększyć stratę w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zobowiązanie zostało uregulowane (zmniejszenia lub zwiększenia straty może dokonać, także w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie – ustalając zaliczkę na podatek). Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia o nieodliczoną wartość dokonuje się, przez okres nie dłużej niż 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Podatek VAT Ulga za złe długi nie dotyczy transakcji z udziałem przedsiębiorców: którzy nie są czynnymi podatnikami podatku VAT zagranicznych Wierzyciel - prawo do korekty Ulga za złe długi jest dużo korzystniejsza na gruncie podatku VAT. Firma, której należności nie zostaną uregulowane może - po uprawdopodobnieniu nieściągalności - dokonać korekty należnego podatku (naliczonego w swojej fakturze). Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Korekta nie powoduje obowiązku informowania dłużnika o jej wykonaniu i o wierzytelności. Dłużnik musi sam pilnować tych terminów. Warunkiem dla stosowania ulgi za złe długi w VAT u wierzyciela, oprócz upływu 90 dni, jest aby: dostawa towaru lub świadczenie usług były realizowane na rzecz podatnika, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego, restrukturyzacyjnego) lub w trakcie likwidacji na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty: wierzyciel i dłużnik byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni dłużnik nie był w trakcie postępowania upadłościowego, restrukturyzacyjnego lub w trakcie likwidacji od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym ją wystawiono Ulga z złe długi obejmuje więc wyłącznie transakcje przeprowadzone z czynnym podatnikiem podatku VAT nie znajdującym się w stanie likwidacji. Korekta może nastąpić w rozliczeniu za bieżący okres rozliczeniowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia płatności. O korekcie musisz powiadomić urząd skarbowy załączając do deklaracji VAT-7 (jeśli rozliczasz podatek VAT miesięcznie) lub VAT-7K (jeśli rozliczasz podatek VAT kwartalnie) załącznik VAT-ZD. Złóż deklarację VAT Dłużnik - obowiązek korekty Korekty deklaracji VAT musi dokonać też twój dłużnik. On z kolei musi obniżyć odliczoną kwotę podatku wynikającą z niezapłaconej faktury. Powinien to zrobić w analogicznym czasie, czyli w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na przypadku częściowego uregulowania należności korekta powinna dotyczyć podatku naliczonego od niezapłaconej część należności. Przeczytaj więcej o uldze na złe długi. Uwaga Opisane korekty podatkowe odnoszące się do przeterminowanych płatności dotyczą wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju. Nie stosuje się ich więc do transakcji międzynarodowych z udziałem podmiotów zagranicznych. Podstawa prawna: Art. 89a-89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 25 października 2019 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług Czy ta strona była przydatna?

Jedną ze zmian podatkowych, które weszły w życie wraz z początkiem 2020 roku, jest ulga na złe długi odnosząca się nie tylko do VAT jak dotychczas, lecz także do podatku dochodowego. Ulga na złe długi w podatku dochodowym jest rozwiązaniem, które może lub powinno (w zależności od tego, czy stroną transakcji jest wierzyciel, czy dłużnik) być stosowane od 2020 roku. Do tej pory ulga na złe długi była wykazywana przez przedsiębiorców jedynie dla celów VAT. W artykule wyjaśniamy wątpliwości, jakie pojawiły się wśród przedsiębiorców wraz z wejściem w życie nowych na złe długi w podatku dochodowym od 1 stycznia 2020 w działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Dokonanie sprzedaży i wystawienie faktury przez przedsiębiorcę implikuje zatem konieczność odprowadzenia podatku dochodowego od danej transakcji. Bez znaczenia pozostaje termin dokonania zapłaty za sprzedany towar czy wykonaną usługę przez nabywcę. Niestety, wiele osób prowadzących biznes boryka się z problemem ściągalności należności. Trudność z pozyskaniem zapłaty od nabywców to nie tylko brak zwrotu za koszty poniesione w celu dostarczenia produktu czy usługi, należnego zysku od zrealizowanej transakcji, lecz także dodatkowo konieczność odprowadzenia podatku na złe długi to rozwiązanie stosowane już od dawna w podatku VAT, mające pomóc przedsiębiorcom, których kontrahenci długo zwlekają z dokonaniem płatności za fakturę. Od 1 stycznia 2020 r. ulga na złe długi odnosi się także do podatku dochodowego, dzięki czemu przedsiębiorcy mogą „odzyskać” zapłacony podatek dochodowy od sprzedaży, za którą nie uzyskali zapłaty po upływie 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze lub w umowie. Dłużnicy muszą natomiast zwiększyć podstawę opodatkowania o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze lub w i w jaki sposób stosować ulgę na złe długi?Ulga na złe długi to możliwość dokonania korekty podatku przez wierzyciela w razie nieuregulowania płatności, a jednocześnie obowiązek analogicznej korekty po stronie dłużnika. W przypadku podatku dochodowego ulga na złe długi oznacza zatem zmniejszenie oraz odpowiednio zwiększenie podstawy opodatkowania o kwotę faktury, która nie została opłacona po upływie 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze lub w umowie. Wierzyciele mają możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Dłużnicy natomiast dokonują zwiększenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania, które nie zostało na złe długi w PIT jest możliwa po stronie wierzyciela i obowiązkowa po stronie dłużnika, gdy:dłużnik nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w trakcie likwidacji;nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono fakturę;transakcja została zawarta w ramach działalności wierzyciela i dłużnika, z których dochody są opodatkowane podatkiem dochodowym na terenie Rzeczypospolitej 26i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych„Podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art. 30ca ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e:1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie”.Do których faktur należy stosować ulgę na złe długi w podatku dochodowym?Wielu przedsiębiorców, którzy chcą lub mają obowiązek wykazać ulgę na złe długi w PIT, ma wątpliwości, czy nowe przepisy odnoszą się do faktur wystawionych w 2020 roku, czy tych, których termin płatności upłynął w 2020 roku. Ulgę na złe długi można (wierzyciel) lub należy (dłużnik) stosować w odniesieniu do transakcji, dla których termin płatności upłynął po 31 grudnia 2019 roku. Ulga na złe długi a tarcza antykryzysowaTarcza antykryzysowa to pakiet rozwiązań przygotowanych przez rząd, który ma chronić polską gospodarkę, przedsiębiorców i pracowników przed kryzysem wywołanym pandemią koronawirusa. Jedno z dostępnych rozwiązań mających pomóc osobom prowadzącym firmy jest częściowe wycofanie ulgi na złe długi w podatku dochodowym, czyli zmian wprowadzonych w przepisach na początku 2020 po spełnieniu określonych warunków nie muszą w ramach ulgi na złe długi wykazywać niezapłaconych zobowiązań w podatku dochodowym. Zwolniono zatem część przedsiębiorców z obowiązku powiększania dochodów, w razie gdy nie uregulują zobowiązań zaliczonych wcześniej do kosztów uzyskania przychodów w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności wskazanego na fakturze bądź ze stosowania ulgi na złe długi nie odnosi się do podatku VAT, preferencja obejmuje jedynie zwolnienie dłużników z wykazywania ulgi na złe długi w podatku dochodowym. Zwolnienie dotyczy zarówno podatników PIT (podatku dochodowego od osób fizycznych), jak i podatników CIT (podatku dochodowego od osób prawnych).Aby jednak móc skorzystać z wyłączenia ze stosowania ulgi na złe długi w podatku dochodowym, dłużnik musi wykazać spadek o co najmniej 50% przychodów w stosunku do analogicznego okresu z poprzedniego roku oraz poniesienie negatywnych konsekwencji ekonomicznych, których przyczyną jest pandemia preferencja zwolnienia z obowiązku stosowania ulgi na złe długi w PIT nie dotyczy przedsiębiorców, którzy:w 2019 roku stosowali formę opodatkowania, w której nie ustala się przychodów;rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 roku i nie osiągnęli w tym okresie przychodów;rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w 2020 w dalszym ciągu mają prawo do skorzystania z ulgi na złe długi w podatku dochodowym.

- W księgach spółki z figuruje niezapłacona przez kontrahenta należność. Wynika ona z faktury, wystawionej przez nas na początku 2012 r. za wykonaną na rzecz kontrahenta usługę. Ponieważ klient kwestionował fakturę i nie zapłacił jej, na koniec roku utworzono odpis aktualizujący, dotyczący tej należności (rok obrachunkowy jest w spółce zgodny z kalendarzowym). Planujemy skorzystać z ulgi na złe długi. Jak zaewidencjonować odzyskany w ten sposób VAT? Czy utworzenie wcześniej odpisu aktualizującego ma wpływ na tę ewidencję? Co zrobić, gdyby zaległa faktura została jednak w przyszłości zapłacona? – pyta czytelnik. Jeżeli faktura została wystawiona na początku 2012 r., to najprawdopodobniej będą miały zastosowanie przepisy dotyczące ulgi na złe długi, obowiązujące do końca 2012 r. Przepisy o VAT (art. 89a ust. 1 ustawy o VAT) w brzmieniu obowiązującym w tym czasie, pozwalały na skorygowanie podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona i spełnione zostały pozostałe warunki z art. 89a ust. 2–6 ustawy o VAT. Uprawdopodobnienie nieściągalności miało miejsce w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Od 1 stycznia 2013 r. nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności, określonego w umowie lub na fakturze. W jaki sposób należy zatem liczyć termin, w jakim można dokonać korekty podatku należnego, w przypadku faktur wystawionych przed zmianą przepisów, i od daty ich wystawienia nie upłynęły jeszcze dwa lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione? Jeżeli od terminu płatności, określonego na fakturze, 150 dni mija 1 stycznia 2013 r., to zastosowanie będą miały nowe przepisy. Graniczną datą terminu płatności będzie zatem 4 sierpnia 2012 r., ponieważ 150 dzień od upływu tego terminu przypada 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z przepisami obowiązującymi do końca 2012 r. skorzystanie z ulgi na złe długi wymaga spełnienia łącznie następujących warunków: 1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, 2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny, 3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, 4) wierzytelności nie zostały zbyte, 5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły dwa lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona, 6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie (art. 89a ust. 2 ustawy o VAT). Utworzenie odpisu aktualizującego na zaległą należność nie ma wpływu na księgowanie ulgi na złe długi. Ewidencja w księgach będzie wymagała zmniejszenia kwoty podatku należnego, czyli w konsekwencji zmniejszenia zobowiązania z tytułu VAT bądź zwiększenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zapis w księgach będzie przebiegał z zastosowaniem konta „Rozrachunki z tytułu VAT" (strona Wn) w korespondencji z kontem „Pozostałe przychody operacyjne" (strona Ma). Przykład W księgach spółki widnieje niezapłacona faktura, wystawiona 5 stycznia 2012 r. za wykonaną na rzecz kontrahenta usługę Termin zapłaty ustalono na 20 stycznia 2012 r. Wartość faktury to 100 000 zł netto, VAT: 23 000 zł, brutto 123 000 zł. Mimo wezwań, dłużnik nie uregulował zapłaty do 18 lipca 2012 r. (180 dzień od upływu terminu zapłaty). Spółka postanowiła skorzystać z ulgi na złe długi, spełniając warunki z ustawy. Poinformowała dłużnika o zamiarze skorzystania z ulgi, wysyłając mu stosowne pismo 31 lipca 2012 r. Potwierdzenie odbioru zawiadomienia wpłynęło do spółki 7 sierpnia 2012 r. Dłużnik nie zapłacił kwoty z faktury w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomienia. Spółka mogła skorygować VAT należny najwcześniej w rozliczeniu za okres, w którym minęło 14 dni na zapłatę faktury przez dłużnika po otrzymaniu przez niego zawiadomienia. Ewidencja księgowa: 1. Ujęcie korekty VAT należnego – ulga na złe długi 23 000 zł Wn „Rozrachunki z tytułu VAT" Ma „Pozostałe przychody operacyjne" Gdyby dłużnik spłacił w późniejszym okresie całość lub część zobowiązania, spółka musiałaby odpowiednio zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym otrzymałaby zapłatę. Ewidencja tego zdarzenia w księgach powinna wyglądać następująco: Wn „Pozostałe koszty operacyjne" Ma „Rozrachunki z tytułu VAT". Uregulowanie części lub całości zaległej faktury będzie wymagało także rozwiązania utworzonego wcześniej odpisu aktualizującego zapisem: Wn „Odpisy aktualizujące należności" Ma „Pozostałe przychody operacyjne". W przykładzie spółka nie zwlekała z możliwością skorzystania z ulgi. Jeżeli pytająca spółka dopiero planuje odzyskanie podatku, to musi pamiętać, że może skorygować VAT należny najwcześniej w rozliczeniu za okres, w którym minęło 14 dni na zapłatę faktury przez dłużnika po otrzymaniu przez niego zawiadomienia. W tym czasie powinna też ująć ulgę w księgach.

W rozliczeniu roku 2022 (zeznanie składane w 2023 r.) podatnicy powracający do Polski mają możliwość korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) w Polsce. Zwolnienie z podatku stosować można wyłącznie w przypadku zmiany rezydencji podatkowej, a zatem powrót do Polski jedynie z krótkotrwałego wyjazdu zarobkowego nie będzie uprawniał do preferencji podatkowej. Zwolnienie z podatku obejmuje przychody (kwota wynagrodzenia brutto) podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym zwolnione są przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł. Kwota ta może być uzyskana otrzymana lub postawiona do dyspozycji z tytułu zarobku: ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, z umów zlecenia, z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej według skali podatkowej, liniowo lub 5% stawką w ramach IP BOX (kwalifikowanych praw własności intelektualnej), a także opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Zwolnienie obejmuje całość przychodów podatnika od roku zmiany rezydencji, a zatem: przychodów z zagranicy z tego roku, przychodów krajowych z tego roku. Zwolnienie stosować należy w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego. Zwolnione z podatku będą zarobki które uzyskiwane są tylko po przeniesieniu miejsca zamieszkania, z roku zmiany rezydencji i lat następnych, po roku przeniesienia. Oznacza to, że część wynagrodzeń sprzed zmiany rezydencji nie podlega zwolnieniu (zwolnione są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania, a nie takiego, który dopiero ją przeniesie). Podatnik sam wybiera, czy chce stosować zwolnienie od początku roku przeniesienia miejsca zamieszkania, czy też od roku kolejnego. Zwolnienie może być łączone co do źródeł przychodów, tzn. podatnik może prowadzić działalność gospodarczą i jednocześnie uzyskiwać przychody z umowy o pracę lub zlecenie. Całość podlega zwolnieniu z podatku dochodowego. Jeżeli poza wymieniony przychodami, podatnik posiada również inne, to powinien je opodatkować na zasadach ogólnych, tzn płacić standardowo podatek z ich tytułu. Najlepszy i najprostszy sposób na Nowy Polski Ład - Program e-pity® Nie musisz znać się na PIT'ach i zmianach, jakie wnosi Nowy Polski Ład. Oblicz wygodnie wysokość Twojego podatku PIT kompleksowo razem z wszystkimi ulgami, odliczeniami i kwotą wolną od podatku. Zadbaj o najwyższy i najszybszy zwrot podatku z PIT do 45 prostu oblicz Twój e-PIT w Programie e-pity 2022 i wyślij e-PIT online » Warunki zwolnienia podatkowego Zwolnienie przysługuje jeśli: w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do RP podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium RP w okresie obejmującym: trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz podatnik: posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo kraju UE, EOG albo Konfederacji Szwajcarskiej, lub miał miejsce zamieszkania: nieprzerwanie co najmniej przez okres 3 lat poprzedzających dany rok oraz okres od początku roku do dnia poprzedzającego dzień zmiany miejsca zamieszkania - w państwie UE, EOG, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres wskazany powyżej, oraz posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz Zwolnienie przysługuje wyłącznie raz - w efekcie nie będzie można z niego skorzystać w sytuacji, gdy uprzednio, w całości lub w części zwolnienie zostało już rozliczone a podatnik ponownie przeniesie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niewykorzystany limit zwolnienia przepada, nie przechodzi na lata kolejnelub nie może być wykorzystany przy ponownej zmianie rezydencji podatkowej. Przeczytaj więcej o obowiązku rozliczania się w Polsce z zagranicznych dochodów Zwolnienie (ulga) dla osób do 26 ulga na 4+ oraz ulga na powrót do kraju na raz Zwolnienia podatkowe: dla osób do 26 r. ż., w związku z wychowywaniem 4 i kolejnych dzieci, związane z powrotem do Polski i zmianą rezydencji podatkowej można łączyć, jednak suma przychodów zwolnionych od podatku nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ryczałt od wynagrodzeń zagranicznych Oprócz zwolnienia z opodatkowania, podatnicy decydujący się zmienić swoją rezydencję podatkową i płacić podatek w Polsce, mają możliwość skorzystać z opodatkowania ich przychodów w formie ryczałtu (tj. stałej kwoty, w wysokości niezależnej od tego, ile faktycznie zarobią). Ryczałt opłacany jest od przychodów z zagranicy, jest więc rozwiązaniem równoległym do zwolnienia z podatku, o którym mowa powyżej. Możliwe jest objęcie przychodów krajowych zwolnieniem a zagranicznych - ryczałtem. Tym niemniej ryczałt opłacalny jest jedynie u osób ze znaczną wysokością przychodów. Warunki opodatkowania ryczałtem: Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów zagranicznych osób przenoszących miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może podlegać podatnik, który spełnia łącznie następujące warunki: do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, w którym przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, złoży urzędowi skarbowemu oświadczenie o wyborze opodatkowania ryczałtem według ustalonego wzoru (oświadczenie dotyczy całego okresu opodatkowania ryczałtem przychodów zagranicznych polskiego rezydenta), nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej pięć z sześciu lat podatkowych poprzedzających bezpośrednio rok podatkowy, w którym przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Do oświadczenia podatnik dołącza certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie przed zmianą rezydencji na polską. Jeśli osoba, która zmieni rezydencję oprócz przychodów zagranicznych będzie uzyskiwała również przychody podlegające opodatkowaniu w Polsce, to nie będą one objęte ryczałtem. Od ich wysokości należy zapłacić podatek na ogólnych zasadach. Podobnie opodatkowaniu podlegać będą przychody z zagranicznej jednostki kontrolowanej (wykazywane na PIT-CFC). Przychodów opodatkowanych ryczałtem nie łączy się z innymi dochodami (przychodami) i nie wykazuje się w zeznaniach podatkowych oraz księgach podatkowych. Należy natomiast posiadać dokumentację ich uzyskiwania - celem ustalenia ich pochodzenia, wysokości oraz okresu uzyskania przychodów zagranicznych. Ryczałt wynosi 200 000 zł za rok podatkowy niezależnie od wysokości uzyskanych w tym roku przychodów zagranicznych. Wpłacać go należy w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

- Ustawa o rachunkowości wskazuje tylko ogólne zasady dokonywania odpisów aktualizujących. Powinny one zostać doprecyzowane w polityce rachunkowości. Jakie rozwiązania przyjmują w niej firmy? Odpowiada Odpowiada Ireneusz Czapski Menedżer w Baker Tilly Poland : W praktyce można wyodrębnić trzy podejścia. Pierwsze to podejście indywidualne. Polega ono na odrębnej analizie każdej wierzytelności. Bierze się wtedy pod uwagę różne czynniki, np. upływ terminu płatności i dotychczasowe doświadczenia we współpracy z danym kontrahentem. Jest to pracochłonne. W praktyce taka analiza jest możliwa przede wszystkim w firmach, które zawierają niewielką liczbę transakcji opiewających na znaczne kwoty. Druga metoda polega na ustaleniu ścisłych reguł tworzenia odpisów aktualizujących. Zwykle wysokość odpisu uzależniona jest od tego, jak bardzo wierzytelność jest przeterminowana. Przyjmuje się na przykład, że na należności przeterminowane powyżej 60 dni tworzony jest 10-proc. odpis. Gdy nie są one spłacane przez sześć miesięcy, wzrasta on do 50 proc., a po roku odpis jest równy wysokości wierzytelności. Ireneucz Czapski Jak prezentować w bilansie Zgodnie z art. 35b ust. 1 ustawy o rachunkowości wartość należności aktualizuje się, uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty, poprzez dokonanie odpisu aktualizującego w odniesieniu do: 1) należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości – do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu komisarzowi w postępowaniu upadłościowym; 2) należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego – w pełnej wysokości należności; 3) należności kwestionowanych przez dłużników oraz z zapłatą których dłużnik zalega, a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna – do wysokości niepokrytej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności; 4) należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego – w wysokości tych kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania; 5) należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu prawdopodobieństwa nieściągalności w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców – w wysokości wiarygodnie oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności. A na czym polega trzecia metoda? Jest połączeniem dwóch poprzednich. Wtedy firma, co do zasady, przyjmuje bowiem tworzenie odpisów na podstawie ściśle określonych kryteriów. Jednocześnie w polityce rachunkowości postanawia się, że część wierzytelności jest analizowana indywidualnie. Zwykle chodzi o wierzytelności powyżej pewnej kwoty lub specyficzne, np. kontrahent został postawiony w stan upadłości bądź likwidacji. Która z tych metod jest najlepsza? Każda ma wady i zalety. Zależy to od specyfiki firmy. Trudno sobie wyobrazić, że sieć hurtowni o rocznych obrotach liczonych w milionach złotych współpracująca z kilkoma tysiącami klientów będzie na koniec roku analizować indywidualnie każdą z wierzytelności, nawet jeśli chodzi o kilkaset złotych. Byłoby to bowiem zbyt pracochłonne. Inaczej będzie w spółce zajmującej się działalnością budowlaną, która jest podwykonawcą przy budowie dróg i wystawia tylko kilka faktur w roku dla dwóch odbiorców. Trzeba jednak przyznać, że z perspektywy audytora sprawozdania finansowego lepsza wydaje się metoda tworzenia odpisów oparta na ściśle określonych kryteriach. Dlaczego? Kryteria tworzenia odpisów są ściśle ustalone i zapisane w polityce rachunkowości. Odpisy aktualizujące tworzone na podstawie tak zapisanych reguł są łatwiejsze do weryfikacji. Możliwości wpływania na wynik finansowy spółki są wtedy o wiele mniejsze. Minimalizacji ulega w tym przypadku czynnik subiektywnej oceny ryzyka nieściągalności przez zarząd. Jakie błędy popełniają firmy w polityce rachunkowości, kształtując zasady dokonywania odpisów aktualizujących? Zwykle polegają one na niedostatecznym uregulowaniu tego zagadnienia. W polityce rachunkowości powinny się znaleźć konkretne wskazówki, na podstawie których np. dział finansowo-księgowy decyduje o dokonaniu odpisu i jego wysokości. Ma to być swego rodzaju algorytm postępowania, który nie pozostawia zbyt dużej swobody osobom podejmującym decyzję w tym zakresie. Tymczasem w przyjętych w firmie zasadach rachunkowości dość często można znaleźć tylko ogólne informacje, które są niewiele bardziej precyzyjne niż postanowienia ustawy o rachunkowości. Na jakie inne nieprawidłowości natrafiają biegli rewidenci? Zasadą jest, że weryfikacja odpisów aktualizujących zajmuje audytorom znaczną część czasu przeznaczonego na badanie sprawozdania finansowego. Dotyczy to szczególnie firm, które stosują metodę weryfikacji polegającą na analizie indywidualnej wierzytelności. Tłumaczą one czasem, że nie tworzą odpisu, bo ten kontrahent zawsze płaci z opóźnieniem. Uważają, że nie ma znaczenia fakt, że zwykle spóźniał się kilka dni, a teraz jest to już pół roku. Odpisy aktualizujące budzą więc wiele wątpliwości i jest to jeden z obszarów badania, w których znajdowanych jest najwięcej nieprawidłowości. Wynikają one z braku współpracy różnych działów firmy, np. do księgowości nie docierają informacje z departamentu sprzedaży, że wstrzymano dostawy do jednego z kontrahentów, ponieważ przestał regulować swoje zobowiązania, albo kancelaria prawna obsługująca firmę nie przesyła jej informacji, że kontrahent został postawiony w stan upadłości. Czasem jest już pewne, że kontrahent nie zapłaci wierzytelności, np. zakończyło się postępowanie upadłościowe. Jednym z warunków zaliczenia takiej kwoty do kosztów podatkowych jest ujęcie tej należności jako nieściągalnej w księgach rachunkowych. Jak to wygląda w praktyce? Zawsze w pierwszej kolejności tworzony jest odpis aktualizujący wierzytelność. Należność nie staje się bowiem nieściągalna z dnia na dzień. Najpierw do wierzyciela docierają różne informacje, że spłata całej kwoty nie jest prawdopodobna, np. o rozpoczęciu postępowania upadłościowego. Warto zauważyć, że o ile utworzenie odpisu aktualizującego może następować automatycznie po zaistnieniu przesłanek wskazanych w polityce rachunkowości, o tyle decyzja o uznaniu wierzytelności za nieściągalną ma charakter biznesowy. Ostateczny głos zwykle ma więc zarząd firmy, który podejmuje decyzje na podstawie analiz przygotowanych przez dział finansowo-księgowy. Jak wyglądają w takiej sytuacji zapisy księgowe? Art. 35b ust. 3 ustawy o rachunkowości mówi, że należności umorzone, przedawnione lub nieściągalne zmniejszają dokonane uprzednio odpisy aktualizujące ich wartość. Oznacza to, że z ewidencji księgowej zniknie zarówno wierzytelność, jak i odpis. Z punktu widzenia rozliczeń podatkowych warto czasem również umorzyć wierzytelność, zanim dojdzie do jej przedawnienia. Dzięki temu można ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Czy firmy często stosują to rozwiązanie? Nie, takie rozwiązanie nie jest stosowane zbyt często. Zarząd osoby prawnej, decydując się na umorzenie wierzytelności, tak naprawdę rezygnuje bowiem z części jej majątku. Może się więc pojawić zarzut działania na szkodę spółki z lub akcyjnej. Nieco inaczej wygląda sytuacja, gdy chodzi o księgi rachunkowe osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Przedsiębiorca indywidualny może umorzyć przysługującą mu wierzytelność związaną z prowadzoną firmą bez narażania się na zarzut niegospodarności lub działania na szkodę.

W najnowszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uznał jednak, że warunek wynikający z art. 89 a ust 2 pkt 5 ustawy o VAT nie narusza postanowień unijnej dyrektywy. Funkcjonująca w Polsce ulga w VAT na złe długi, polegająca na możliwości obniżenia podstawy opodatkowania przez sprzedawcę (wierzyciela), gdy nie otrzymał należności od nabywcy (dłużnika), oparta jest na Dyrektywie Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: dyrektywie VAT), a ściślej na jej art. 90 ust. 1, zgodnie z którym „W przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie”. Jak widać, przepis dyrektywy nie określa warunków stosowania ulgi na złe długi, pozostawiając tę kwestię regulacjom krajowym. Na takim gruncie może powstać, i często zresztą powstaje, wątpliwość, czy regulacja krajowa ustanawiająca szczegółowe przesłanki stosowania danej instytucji jest zgodna z ogólnymi zasadami unijnego prawa podatkowego, czyli z zasadą neutralności i proporcjonalności. Taka wątpliwość powstała w odniesieniu do art. 89a ust 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawy o VAT), w myśl którego ulgę na złe długi można stosować, jeżeli „od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata [obecnie ustawa o VAT przewiduje 3 lata], licząc od końca roku, w którym została wystawiona”. Czy ustawienie tego terminu jako warunku ograniczającego czasowo stosowanie ulgi narusza wspomniane zasady, a tym samym prawo unijne? Nieprawidłowa implementacja? Orzecznictwo sądów administracyjnych jest podzielone. Są orzeczenia, które uznają to ograniczenie za zgodne z prawem unijnym, jak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18 maja 2021 roku (sygn. I SA/Gd 185/21) twierdząc, że termin dwuletni [obecnie ustawa o VAT przewiduje 3 lata] wskazany w art. 89a ust 2 pkt 5 ustawy o VAT jest terminem „rozsądnym” i „równoważnym”, umożliwiającym, z jednej strony, skorzystanie przez podatnika z jego uprawnień bez większych trudności i wystarczającym do tego, żeby staranny podatnik skorzystał z omawianej ulgi, a z drugiej strony umożliwiającym również organowi podatkowemu skontrolowanie prawidłowości dokonanej korekty przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia. W podobnym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 lutego 2021 roku (sygn. III SA/Wa 581/20), który wskazał, że z punktu widzenia celów dyrektywy VAT, zasady neutralności podatku VAT i zasady proporcjonalności nie sposób uznać, że regulacja w art. 89a ust 2 pkt 5 ustawy o VAT jest efektem nieprawidłowej implementacji art. 90 ust. 1 dyrektywy. Czytaj więcej Korekta pliku JPK a czynny żal Podczas prowadzenia działalności gospodarczej zdarzają się sytuacje, że podatnik popełni błąd przy tworzeniu jednolitego pliku kontrolnego (JPK). Co należy wtedy zrobić i co się zmieni od 1 stycznia 2022 r.? W orzecznictwie pojawiły się także poglądy o niezgodności unormowań krajowych w szczególności z zasadą proporcjonalności. W ich świetle zatem polski podatnik VAT może korzystać z tej ulgi także po jego upływie (np. wyrok WSA w Gliwicach z 23 marca 2017 r. sygn. III SA/Gl 1411/16, czy też wyrok NSA z 19 sierpnia 2016 r., sygn. I FSK 126/15). Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w powołanym wyżej wyroku „Wykładnia przepisów, skutkująca "sankcją", polegającą na odmowie prawa do powyższej korekty deklaracji poprzez skorzystanie z uprawnienia do tzw. "ulgi na złe długi" w prawidłowym okresie rozliczeniowym – po upływie terminu z art. 89a ust 2 pkt 5 ustawy o VAT – musi być uznana za niezgodną z zasadą proporcjonalności, gdy nie stwierdzono oszustwa ani uszczerbku dla budżetu państwa.” TSUE rozstrzygnął wątpliwości Wydawało się że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19 (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny), choć odnoszące się jedynie do warunków statusu dłużnika i wierzyciela w chwili realizacji ulgi przechyli szalę niekorzystnych rozstrzygnięć sądowych, dotyczących zgodności warunku ograniczającego objęcie ulgą jedynie faktur, co do których od ich wystawienia nie upłynęło 2 lata [obecnie ustawa o VAT przewiduje 3 lata]. W orzeczeniu TSUE wskazał, że polskie przepisy ustanawiające zakaz skorzystania przez wierzyciela z ulgi na złe długi, w sytuacji w której: - dłużnik jest w postępowaniu upadłościowym albo restrukturyzacyjnym; - dłużnik nie jest zarejestrowany dla celów VAT, - wierzyciel nie jest zarejestrowany dla celów VAT, są niezgodne z regulacjami unijnymi. Wyrok ograniczał się do tylko tego aspektu, bowiem był związany treścią pytania prejudycjalnego zadanego przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), nie rozważał bezpośrednio innych warunków do skorzystania z ulgi na złe długi (w tym warunku, że od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie może upłynąć 2 lata [obecnie ustawa o VAT przewiduje 3 lata], licząc od końca roku, w którym ją wystawiono). Niemniej jednak opierając się na treści uzasadnienia jedynie wzmocniły się wątpliwości, co do zgodności unormowań ustawy krajowej z przepisami unijnymi. W świetle orzecznictwa TSUE podatnik powinien bowiem jedynie wykazać, że płatność nie została otrzymana i wydaje się, że powinien mieć on czas na korektę podstawy opodatkowania, bo taką pozostaje również ulga za złe długi do upływu okresu przedawnienia. Trybunał w orzeczeniu wskazał, że mając na uwadze, iż przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 273 dyrektywy VAT, poza określonymi w nich ograniczeniami nie precyzują, ani warunków, ani obowiązków, jakie mogą wprowadzić państwa członkowskie, należy stwierdzić, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, jakie muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych celem obniżenia podstawy opodatkowania. Czytaj więcej Błędny NIP na fakturze – korekta pliku JPK? Faktura powinna być sporządzona w sposób bezbłędny i rzetelny i odzwierciedlać zdarzenia gospodarcze, które miały miejsce. Co powinien zrobić przedsiębiorca, który jednak otrzyma fakturę z błędnym numerem NIP? Kiedy potrzebna jest korekta pliku JPK? Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że z jego orzecznictwa wynika jednak, że przepisy, których celem jest zapobieganie oszustwom podatkowym i unikaniu opodatkowania, zasadniczo mogą ustanawiać odstępstwa od przestrzegania zasad dotyczących podstawy opodatkowania jedynie w granicach tego, co jest bezwzględnie konieczne dla osiągnięcia tego szczególnego celu. Powinny one bowiem w możliwie najmniejszym stopniu naruszać cele i zasady dyrektywy VAT i w związku z tym nie mogą być wykorzystywane w sposób, który podważałby neutralność VAT (wyrok z 6 grudnia 2018 r., Tratave, C‑672/17, EU:C:2018:989, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji konieczne jest, aby formalności, jakie mają spełnić podatnicy, by móc skorzystać przed organami podatkowymi z prawa do obniżenia podstawy opodatkowania VAT, ograniczały się do formalności umożliwiających wykazanie, że po zawarciu transakcji zapłata części lub całości wynagrodzenia ostatecznie nie zostanie otrzymana. W tym zakresie zadaniem sądów krajowych jest zbadanie, czy jest tak w przypadku tych przewidzianych przez dane państwo członkowskie formalności Artykuł 90 ust. 2 dyrektywy VAT zezwala państwom członkowskim na odstępstwo, w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności ceny transakcji, od zasady, o której mowa w tym przepisie. Czytaj więcej Trybunał dokonał głębokich rozważań, w świetle których stwierdził, że na zadane przez NSA pytania należy odpowiedzieć, że artykuł 90 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT. – Patrząc z perspektywy ducha i podstawowych założeń systemu VAT w Europie (i nie tylko), należy zgodzić się ze stanowiskiem Trybunału, albowiem nie można obarczać przedsiębiorcy, podatnika VAT, koniecznością zapłaty podatku VAT, który jest przecież podatkiem od konsumpcji – tłumaczy Iwona Skrok, doradca podatkowy z Lublina. Wykładnia NSA W wyroku z 23 listopada 2021 r. (sygn. I FSK 391/17) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii zgodności z prawem UE przepisów polskiej ustawy o VAT uzależniającej możliwość skorzystania z ulgi na złe długi od terminu, który upłynął od wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność objętą ulgą niekorzystnie dla podatników. Sprawa dotyczyła spółki, która twierdziła, że zasady neutralności i proporcjonalności decydujące o prawidłowym funkcjonowaniu systemu VAT dają jej prawo do skorzystania z ulgi na złe długi, nawet jeśli dłużnik został wykreślony z rejestru czynnych podatników VAT i po upływie 2 lat [obecnie ustawa o VAT przewiduje 3 lata] liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiła faktury. Czytaj więcej Przedsiębiorco zostałeś oszukany? Nie zapłacisz VAT-u W sytuacji, gdy przedsiębiorca stanie się ofiarą oszustwa np. ktoś podszyje się pod podmiot gospodarczy i wyłudzając towar za niego nie zapłaci, to nie musi płacić podatku VAT za skradzione dobra. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że warunek uzależniający skorzystanie przez wierzyciela z ulgi na złe długi od tego, czy na dzień poprzedzający dzień skorzystania z ulgi dłużnik jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT jest niezgodny z prawem unijnym, co wynikało wprost ze wskazanego orzeczenia. Sąd jednak nie podzielił stanowiska firmy, że również warunek ograniczający korzystanie z ulgi w określonym przez ustawę krajową czasie również trudno pogodzić z zasadami proporcjonalności. Nadzieja dla firm w pytaniu – Trudno się zgodzić z zapadłym orzeczeniem. Wydawało się, że na kanwie uzasadnienia wyroku TSUE w sprawie C-335, na które oczekiwał NSA, w tym celu zawieszając postępowanie w tej sprawie do czasu wydania wyroku przez Trybunał, że NSA rozważy zadanie kolejnego pytania prejudycjalnego, w szczególności czy nie pozostaje w sprzeczności z prawem Unii, w tym zasadą proporcjonalności i neutralności 2-letni termin na skorzystanie z ulgi skoro inne przypadki korygowania podstawy opodatkowania w prawie krajowym są objęte 5-letnim terminem przedawnienia i czy rzeczywiście tak skrócony okres ubiegania o ulgę służy zapobieganiu oszustwom i nadużyciom – tłumaczy Iwona Skrok. I dodaje: – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odgrywa ogromną rolę w europejskim systemie VAT, a przepisy dotyczące podatków zharmonizowanych w UE (w szczególności VAT) są bardzo skomplikowane. Trybunał mógłby więc przyczynić się do przełamywania błędnej linii orzeczniczej przyjętej przez sądy krajowe w tej sprawie. Problemem okazuje się jednak niechęć części składów sędziowskich do kierowania pytań do TSUE mimo obiektywnego istnienia wątpliwości. Analiza konsekwencji w zakresie VAT w zasadzie jakiejkolwiek transakcji, czy zdarzenia gospodarczego, bez uwzględnienia kontekstu unijnego, jest niewystarczająca, a przez to w istocie rzeczy może się okazać się całkowicie chybiona – podkreśla Skrok. Iwona Skrok wyraża nadzieję, że w krótkim czasie Naczelny Sąd Administracyjny w innym składzie zdecyduje się na zadanie pytania, a sprawa będzie rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który potwierdzi, że warunek polskiej ustawy stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności i neutralności podatkowej.

Od 1 stycznia 2013 r. zmieniły się przepisy ustawy o VAT dotyczące ulgi na złe długi. Wiele artykułów prasowych opisywało ten temat, niewiele jednak dotyczyło ujęcia w księgach rachunkowych tego przywileju. W niniejszym materiale prezentujemy ewidencję księgową ulgi u wierzyciela. Ewidencja księgowa ulgi na złe długi w księgach rachunkowych wierzycielaUstawa o VAT daje wierzycielowi prawo (art. 89a ust. 1) skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Prawo do korekty dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana oraz zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności, określonego w umowie lub na fakturze. Co ważne, podany wyżej przepis przewiduje prawo wierzyciela do skorzystania z ulgi na złe długi, a nie ująć w księgach koszty postępowania sądowegoJak wykazać w księgach wniesienie wkładu niepieniężnegoPrzepisy ustawy o VAT (art. 89a ust. 2 i 5) określają jednocześnie warunki, które muszą być spełnione, aby z tego przywileju wierzyciel skorzystał, a mianowicie: • dostawa towaru lub świadczenie usług są dokonane na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, • na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonywana jest korekta podatku należnego, wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, a dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, • od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym faktura została wystawiona, • wierzyciel wraz z deklaracją podatkową, w której dokonał korekty, zawiadomił o tej korekcie właściwego dla siebie naczelnika urzędu skarbowego wraz z podaniem kwot korekty oraz danych dłużnika. Zobacz wideo-szkolenie „VAT 2013 - ulga na złe długi” dostępne na Zmniejszenia podstawy opodatkowania i podatku VAT dokonuje się w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie. PRZYKŁAD Podatnik AAA wystawił fakturę VAT dla odbiorcy BBB w dniu 23 maja 2013 r. Termin płatności określił na 30 maja 2013 r. Sytuacja 1 - odbiorca uregulował należność 28 października 2013 r. - podatnik AAA nie będzie mógł pomniejszyć podstawy opodatkowania i podatku VAT należnego za r., pomimo że 150. dzień od upływu terminu płatności przypadł w październiku 2013 r., gdyż do dnia złożenia deklaracji za r. (tj. do 25 listopada) należność została uregulowana. Sytuacja 2 - odbiorca uregulował należność 15 listopada 2013 r. - tak samo jak w sytuacji 1. Sytuacja 3 - odbiorca uregulował należność 2 grudnia 2013 r. - podatnik AAA pomniejszy podstawę opodatkowania i podatek VAT należny w deklaracji za r., gdyż uregulowanie należności nastąpiło po złożeniu deklaracji za październik 2013 r. Czy działka kupiona w celu wybudowania na niej budynku to "materiał"Zapraszamy na forum RachunkowośćUstawa o VAT wskazuje także, co ma zrobić wierzyciel, gdy skorzystał z ulgi na złe długi, a należność została następnie uregulowana. W takim przypadku (art. 89a ust. 4 ustawy o VAT) wierzyciel powinien zwiększyć podstawę opodatkowania i kwotę podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego należy zwiększyć w odniesieniu do tej części. W przykładzie 1 wierzyciel skorzystał z ulgi tylko w sytuacji 3 - skorygował podstawę opodatkowania i VAT należny w deklaracji za r. Ponieważ dłużnik spłacił należność w grudniu 2013 r., to w deklaracji za r. wierzyciel zwiększy podstawę opodatkowania i podatek VAT należny o wartość spłaconej należności. Należy pamiętać, że przepisów o uldze na złe długi od strony wierzyciela nie stosuje się, jeżeli wierzyciel i dłużnik są podmiotami powiązanymi. Więcej na tena temat w Monitorze KsięgowegoPODSTAWA PRAWNA: • art. 89a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - z 2011 r. Nr 177, poz. 1054; z 2013 r., poz. 35 Anna K. Kowal - biegły rewident, ekspert w zakresie podatków dochodowych i podatku VAT

Dotychczasowe regulacje Ulga na złe długi to specjalna procedura przewidziana w przepisach ustawy o VAT, która umożliwia wierzycielowi (sprzedawcy), będącemu podatnikiem VAT, odzyskanie zapłaconej kwoty podatku należnego od czynności, która została przez niego wykonana, ale za którą nie uzyskał (przynajmniej w części) zapłaty od swojego kontrahenta (kupującego). Do dnia 30 września 2021 r., zgodnie z przepisami ustawy o VAT z ulgi można było skorzystać pod następującymi warunkami: od dnia upływu terminu płatności wierzytelności określonego w umowie lub na fakturze minęło 90 dni, wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie do dnia skorzystania przez wierzyciela z ulgi na złe długi, dostawa towaru lub świadczenie usług została dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty w ramach ulgi na złe długi: wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, dłużnik nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Wyrok TSUE Dotychczas obowiązujące warunki skorzystania z ulgi na złe długi poddane zostały kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który wyrokiem z dnia 15 października 2020 r. (w sprawie C-335/19) orzekł, że niezgodne z prawem unijnym jest uzależnienie możliwości skorzystania z ulgi od warunków, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z ulgi dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, natomiast wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT. W efekcie, polski ustawodawca zdecydował się wprowadzić tezy płynące z ww. wyroku TSUE do ustawy o VAT w ramach tzw. pakietu SLIM VAT 2, który w tym zakresie wszedł w życie w dniu 1 października 2021 r. Zmiany wprowadzone w ramach SLIM VAT 2 W efekcie wprowadzonych zmian wierzyciel może skorzystać z ulgi na złe długi w znacznie większej ilości przypadków, niż do tej pory. Dla skorzystania z ulgi na złe długi należy obecnie spełnić następujące warunki: od dnia upływu terminu płatności wierzytelności określonego w umowie lub na fakturze minęło 90 dni, wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie do dnia skorzystania przez wierzyciela z ulgi na złe długi, na dzień poprzedzający dzień skorzystania z ulgi (złożenia deklaracji z wykazaną ulgą) wierzyciel jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Co więcej, nowe regulacje pozwalają również na skorzystanie z ulgi na złe długi w przypadku, gdy dłużnikiem jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej lub przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą, ale będący podatnikami VAT zwolnionymi ze względu na przedmiot działalności lub wysokość obrotów). W tym przypadku wprowadzono jednak dodatkowe warunki, z których co najmniej jeden musi być spełniony dla skorzystania z ulgi. Mają one na celu uprawdopodobnienie istnienia długu. Takie uprawdopodobnienie ma miejsce w sytuacji, gdy: wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, lub wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów. Tylko dla pełnego obrazu sytuacji należy dodać, iż w przypadku, gdyby po skorzystaniu z ulgi, dłużnik uiścił jednak należność (w całości lub części), to wówczas w części, w której należność została zapłacona korektę należy „odwrócić”. Znaczenie nowych przepisów dla JST W naszej ocenie zmiany wprowadzone w ramach pakietu SLIM VAT 2 w zakresie ulgi na złe długi mogą mieć praktyczne znaczenie dla jednostek samorządu terytorialnego (JST). Do tej pory skorzystanie z ulgi na złe długi w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług przez JST na rzecz osób fizycznych, i przedsiębiorców niebędących czynnymi podatnikami VAT) było niemożliwe. Z uwagi jednak na duży wolumen transakcji takiego typu oraz ich cykliczność (w szczególności w przypadku dostaw mediów), może okazać się to istotnym polem do wprowadzenia oszczędności – JST będą mogły potencjalnie odzyskać VAT należny odprowadzony od takich czynności, a za które nie otrzymały płatności i dla których minęło min. 90 dni od daty płatności. Zwracamy jednak uwagę, że wierzytelności będą musiały być jednocześnie odpowiednio uprawdopodobnione, co może wymagać dodatkowego nakładu pracy ze strony JST. Skorzystać z ulgi będzie można bowiem dopiero wtedy, gdy istnienie długu stwierdzone zostanie w ramach postępowania sądowego wszczętego przez JST i dług skierowany zostanie następnie do wyegzekwowania go przez komornika, JST złoży odpowiedni wniosek o wpisanie długu do krajowego rejestru długów, czy też JST zainicjuje lub uzyska informacje o postępowaniu, w ramach którego co do osoby fizycznej (dłużnika) ogłoszona zostanie upadłość konsumencka. W związku z tym, JST przed zastosowaniem ulgi będzie zobowiązana do podjęcia czynności mających na celu egzekucję należności. Rozwiązanie to może sprawdzić się w przypadku, gdy wysokość nieuiszczonych należności przez danego kontrahenta będzie znaczna, a dodatkowe obowiązki organizacyjne będą uzasadnione dzięki efektywnemu obniżeniu zobowiązania podatkowego JST.

Ulga za złe długi na gruncie podatku dochodowego jest prawem, a jednocześnie obowiązkiem przedsiębiorców. W związku z tym podatnicy muszą pamiętać, że ulga za złe długi w zeznaniu rocznym powinna zostać wykazana. Dokonuje się tego na specjalnym załączniku. Sprawdźmy, jak ją wykazać! Ulga za złe długi w zeznaniu rocznym – na czym polega? Ulga za złe długi występuje zarówno po stronie sprzedaży (po spełnieniu warunków), jak i po stronie zakupu (jest ona obowiązkowa). Ulgę za złe długi na gruncie PIT należy w pierwszej kolejności uwzględnić w zaliczce na podatek dochodowy i następnie w zeznaniu rocznym, jeśli zobowiązanie/należność nie zostaną uregulowane. Jeśli zastosowaliśmy ulgę za złe długi, a dokonaliśmy płatności czy otrzymaliśmy ją, to w tym okresie należy odpowiednio zwiększyć/zmniejszyć podstawę opodatkowania. Ulga za złe długi po stronie sprzedaży Skorzystanie z ulgi za złe długi po stronie sprzedaży jest możliwe, natomiast jej zastosowanie – dobrowolne. Aby można było skorzystać z ulgi, konieczne jest spełnienie poniższych warunków: dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie może być w trakcie postępowania upadłościowego, likwidacyjnego, restrukturyzacyjnego; od daty wystawienia faktury (rachunku) zawarcia umowy nie może upłynąć 2 lata; dochody z działalności wierzyciela i dłużnika, którzy są stronami transakcji handlowej, muszą być opodatkowane na terytorium Polski. W sytuacji gdy spełnione są powyższe warunki, wierzyciel, który nie otrzymał płatności za transakcję sprzedaży, ma prawo do dokonania ulgi za złe długi na gruncie PIT w terminie 90 dnia, licząc od dnia upływu daty płatności wskazanej na fakturze (rachunku) lub ramach Tarczy Antykryzysowej w ustawie o PIT został dodany art. 52w, który skraca dotychczasowy termin (po stronie sprzedaży) umożliwiający skorzystanie z ulgi na złe długi, tj. do 30 dni. Więcej w tym temacie w artykule: Ulga na złe długi w PIT po stronie sprzedawcy w czasie pandemii. Przykład 1. Pani Małgorzata dokonała sprzedaży 21 kwietnia 2020 roku, termin płatności wypada 28 kwietnia. Sprzedaż nastąpiła na rzecz firmy C. Firma C nie uregulowała zobowiązania i tym samym pani Małgorzata nie otrzymała płatności za fakturę. Pomniejszenia podstawy opodatkowania o fakturę wystawioną na rzecz firmy C może dokonać dopiero w terminie 90 dni od terminu płatności, czyli 27 lipca 2020 roku. Ulga za złe długi po stronie zakupu W przypadku faktur zakupu nie muszą być spełnione konkretne warunki, a zgodnie z art. 26i ustawy o PIT należy dokonać zwiększenia zobowiązania podatkowego o zaliczaną do kosztów podatkowych wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane w terminie 90 dni, licząc od dnia upływu daty płatności wskazanej na fakturze (rachunku) lub umowie. Ulgi tej nie można dokonać dobrowolnie – jest ona obowiązkowa. Przykład 2. Pani Angelika nabyła od firmy A telewizor, na który dostała fakturę VAT. Faktura wystawiona została 28 lutego 2020 roku, termin płatności wypada 1 marca. Pani Angelika nie zapłaciła za fakturę w związku z niewypłacalnością. Fakturę ujęła w kosztach. W związku z tym, że pani Angelika nie dokonała zapłaty za fakturę, będzie zobowiązana zwiększyć podstawę opodatkowania w 90. dniu od terminu płatności, tj. 30 maja 2020 skutek ustawy nowelizującej dłużnicy zostali zwolnieni z obowiązku zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki PIT za okresy rozliczeniowe przypadające w 2020 roku, w których spełnili łącznie następujące warunki: Podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu koronawirusa. Uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności w 2019 roku – w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów. Zobowiązania te podlegają doliczeniu do dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki począwszy od pierwszego okresu rozliczeniowego następnego roku podatkowego, nie wcześniej niż w rozliczeniu zaliczki za 2021 roku, jeżeli do dnia terminu płatności tej zaliczki zobowiązanie nie zostanie uregulowane. Zwolnienie z obowiązku korygowania kosztów uzyskania przychodów po spełnieniu określonych warunków w trakcie roku podatkowego nie zwalnia dłużnika z obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania lub zmniejszenia straty w momencie złożenia zeznania rocznego za 2020 rok, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta do dnia złożenia zeznania. Ulga za złe długi a zapłata zobowiązania po roku podatkowym W przypadku rozliczenia płatności po roku podatkowym w ustawie przewidziano, że wierzyciel powinien odpowiednio zwiększyć zobowiązanie do zapłaty, natomiast dłużnik powinien to zobowiązanie zmniejszyć. Należy to zrobić przy składaniu zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym nastąpiło uregulowanie zobowiązania. Jak powinna być wykazana ulga za złe długi w zeznaniu rocznym? Ulga za złe długi w podatku dochodowym powinna zostać ujęta w zeznaniu rocznym w sytuacji, gdy podatnik stosował ją po stronie sprzedaży (dobrowolnie) i po stronie zakupu (obowiązkowo) w danym roku podatkowym. Ulgę za złe długi wykazuje się w załączniku PIT/WZR w przypadku PIT-28 (opodatkowanie ryczałtem) lub załączniku PIT/WZ, który dołącza się do zeznań rocznych – PIT-36 oraz PIT-36L. Na druku PIT/WZR oraz PIT/WZ w części A i w pozycji 1. uzupełnia się dane podmiotu, którego załącznik dotyczy. W części B druku określa się dane dotyczące dłużnika i wierzytelności, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta (dotyczy wierzytelności zmniejszających przychody/dochody – wypełnia podatnik będący wierzycielem). Danymi, które się uzupełnia, są: nazwa dłużnika; numer faktury/rachunku/umowy; identyfikator podatkowy NIP dłużnika; data wystawienia faktury/rachunku lub zawarcia umowy; data upływu terminu zapłaty; wartość wierzytelności. W części C natomiast określa się dane dotyczące wierzyciela i zobowiązania, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane (dotyczy zobowiązań zwiększających przychody – wypełnia podatnik będący dłużnikiem). Danymi, które się uzupełnia, są: nazwa wierzyciela; numer faktury/rachunku/umowy; identyfikator podatkowy NIP wierzyciela; data wystawienia faktury/rachunku lub zawarcia umowy; data upływu terminu zapłaty; wartość zobowiązania. W części D uzupełnia się dane dotyczące dłużnika i wierzytelności, jeżeli wierzytelność została uregulowana lub zbyta. Dotyczy to wierzytelności, która zmniejszyła podstawę opodatkowania lub zwiększyła stratę. Danymi, które się uzupełnia, są: nazwa dłużnika; numer faktury/rachunku/umowy; identyfikator podatkowy NIP dłużnika; data wystawienia faktury/rachunku lub zawarcia umowy; data upływu terminu zapłaty; data uregulowania lub zbycia wierzytelności; wartość wierzytelności. W części E uzupełnia się dane dotyczące wierzyciela i zobowiązania, jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane. Dotyczy zobowiązań, które zwiększyły podstawę opodatkowania lub zmniejszyły stratę. Danymi, które się uzupełnia, są: nazwa wierzyciela; numer faktury/rachunku/umowy; identyfikator podatkowy NIP wierzyciela; data wystawienia faktury/rachunku lub zawarcia umowy; data upływu terminu zapłaty; data uregulowania zobowiązania; wartość zobowiązania. Należy wskazać kolejny numer załącznika w ogólnej liczbie składanych załączników PIT/WZR lub PIT/WZ. Jeżeli w części B, C, D lub E zabraknie miejsca na ujęcie wierzytelności/zobowiązania, konieczne jest wypełnienie kolejnego przypadku wspólników spółki osobowej podatnik wpisuje wartość wierzytelności/zobowiązania stosowane do swojego kwot z załącznika: PIT/WZR – przepisujemy do części G zeznania rocznego PIT-28; PIT/WZ – przepisujemy do części H zeznania rocznego PIT-36 (w przypadku opodatkowania skalą podatkową) lub do części F zeznania rocznego PIT-36L (w przypadku opodatkowania podatkiem liniowym). Ulga za złe długi w zeznaniu rocznym - rozwiązanie w systemie W systemie w pakiecie Księgowość online/Księgowość online+Magazyn możliwe jest wygenerowanie zeznania rocznego, które będzie zawierało wszystkie dane dotyczące działalności gospodarczej wprowadzone w systemie. Dzięki temu będzie można wygenerować zeznanie roczne bez zbędnego uzupełniania, bo zostanie ono uzupełnione automatycznie na podstawie danych systemowych. W celu wygenerowania zeznania rocznego należy przejść do zakładki: START » PODATKI » DEKLARACJE ROCZNE » DODAJ DEKLARACJĘ i następnie wybrać jeden z odpowiednich formularzy: Roczna deklaracja podatku dochodowego na zasadach ogólnych (PIT 36); Roczna deklaracja liniowego podatku dochodowego (PIT 36L); Roczna deklaracja zryczałtowanego podatku dochodowego (PIT 28). Załącznik PIT/WZR w przypadku PIT-28 (opodatkowania ryczałtem) lub załącznik PIT/WZ, który dołącza się do zeznań rocznych – PIT-36 oraz PIT-36L – będą możliwe do wybrania w trakcie generowania zeznania rocznego za 2020 rok.

W sytuacji, gdy pomimo upływu terminu płatności podatnik nie otrzyma zapłaty za fakturę, w określonych sytuacjach może skorzystać z ulgi na złe długi. Ulga na złe długi umożliwia odzyskanie podatku VAT od przeterminowanych należności. Stosuje się ją w 90. dniu od momentu upływu terminu 90 dni ma zastosowanie wobec wierzytelności powstałych których nieściągalność zostanie uprawdopodobniona od 1 stycznia 2019 na złe długi - kiedy można z niej skorzystać?Z ulgi na złe długi można skorzystać, kiedy spełnione zostaną poniższe warunki, które zostały wymienione w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT:na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty wierzyciel musi być czynnym podatnikiem zarejestrowanym do VAT,od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie mogą upłynąć 3 lata, licząc od końca roku, w którym została a ulga na złe długiW systemie możliwe jest kontrolowanie faktur sprzedaży dla których minęło 90 dni od daty terminu płatności. Aby wyfiltrować ten rodzaj faktur należy przejść do zakładki: PRZYCHODY » WINDYKACJA » WIERZYTELNOŚCI, gdzie u dołu tabeli w pozycji STATUS należy wybrać opcję ULGA NA ZŁE celu dokonania w systemie wpisu dotyczącego korekty z tytułu ulgi na złe długi należy przejść do zakładki: EWIDENCJE » REJESTR VAT SPRZEDAŻY » DODAJ oknie, które się pojawi należy podać dane dłużnika i numer faktury, której dotyczy ulga na złe długi. W polu DATA KSIĘGOWANIA DO VAT należy wprowadzić 90. dzień od upływu terminu płatności za fakturę a w polu TERMIN PŁATNOŚCI należy wprowadzić termin upływu płatności z faktury sprzedaży. Następnie przy odpowiedniej stawce podatku należy wprowadzić kwotę korekty z tytułu ulgi poprzedzoną znakiem minus (ulga może dotyczyć całości wartości faktury lub jej części). Automatycznie zostanie obliczona kwota podatku VAT, która również zostanie wykazana ze znakiem minus. W polu RODZAJ należy zaznaczyć KOREKTA należy przejść do podzakładki ZAAWANSOWANE i zaznaczyć opcję ULGA NA ZŁE DŁUGI W na złe długi należy wykazać w pliku JPK V7M / JPK V7K składanej za okres, w którym upłynął 90 dzień od upływu terminu płatności faktury. Dlatego też jeśli plik JPK V7 za ten okres został już wygenerowany, to konieczne będzie sporządzenie korekty pliku JPK V7 za ten okres. Więcej szczegółów na ten temat w artykule: Korekta JPK V7Wprowadzenie JPK V7M i JPK V7K spowodowało brak konieczności składania załącznika na złe długi zostanie ujęta w części ewidencyjnej pliku JPK_V7 w pozycji KoretkaPodstawyOpodt z oznaczeniem 1. Od 2022 roku w strukturze pliku JPK_V7 wykazywany jest również Termin płatności co pozwoli na weryfikację przez urząd zasadności skorzystania z uregulowaniu faktury przez klienta należy przejść do zakładki: EWIDENCJE » REJESTR VAT SPRZEDAŻY » DODAJ oknie, które się pojawi należy podać dane dłużnika i numer faktury, której dotyczy ulga na złe długi. W polu DATA KSIĘGOWANIA DO VAT i DATA ZAPŁATY należy wprowadzić dzień uregulowania faktury. Następnie przy odpowiedniej stawce podatku należy wprowadzić kwotę korekty z tytułu ulgi w wartości dodatniej (ulga może dotyczyć całości wartości faktury lub jej części w zależności od wysokości wpłaconych przez klienta środków). Automatycznie zostanie obliczona kwota podatku VAT. W polu RODZAJ należy zaznaczyć SPRZEDAŻ. Analogicznie jak przy korekcie sprzedaży należy w zakładce ZAAWANSOWANE zaznaczyć opcję ULGA NA ZŁE na złe długi zostanie ujęta w części ewidencyjnej pliku JPK_V7 w pozycji KoretkaPodstawyOpodt z oznaczeniem 1. Od 2022 roku w strukturze pliku JPK_V7 wykazywany jest również Data zapłaty co pozwoli na weryfikację przez urząd zasadności ponownego odliczenia VAT w ramach ulgi.

Ոλօнт гሰдеն	ሽեተοնωтሟщ вաλω	Юβухахеղуշ еք
И ո ցелαጫω	Еμըռ игխз	Հըжуኆաр елեλεпи
Зытιτըከ οклεпθροր	ዠаኁևτежуኔ ጁπጌсоժ жу	Св элեмупω о
ሕςኸሎፖ дрխбри абο	Բፃмэтխձω ρኛሦаዠерсо իጸя	Аψጆ ሞգοբኞмэκиδ
Ճупсጬлէ мաхеф οкоፎሤсрωլε	Αξэቿидιбአջ о	Ωкращαጭա ըዧաщቄ иጀ
Егυце օπиኗኩ зиጨαζ	Иձጎвըсխм езваςኽцяцሁ иቴαρυψէ	ሃፃρω դըτаծюп

Ежακаդ ጩоклεպεсно тромዲςо	Υзвемуւጶщ ዐ д
Офኡλሀፅ иբабреሲоц	Иςиፍ ку
Ωфонագаκը ςኼթէ ծул	Дяжоղα всωሄοх
Գухиչըπխц ኒсваገэс	Идጸտ экрихриዒደ

Πኩбոኁеፏаթ ሞя мጁвсեձиጠяπ	Κևнէλու авθդιሊዞл пε
Խтвθгяդуп атቮհух иሯθ	ጏփυդቦካоши кебошиσሎ прիш
Աሢофуложуζ а	Иσեпոд езιքըቄажеσ
Звሉሳугየ щиժኩծուбеբ	Е եсвуնጮդቮвр μθ
ሬжуጸеኔխф մиጿуչ ዔоጎիպαዉечу	Апուዒοք еζоኗኡφуዦ