Jedną z metod na uzyskanie waluty obcej jest jej zakup w kantorze – warto jednak pamiętać, że takie nabycie firmowych pieniędzy w walucie obcej może wiązać się z powstaniem różnic kursowych od środków własnych. Jakie różnice kursowe generuje zakup waluty w kantorze? Zgodnie z obowiązującymi przepisami, podatnicy powinni prowadzić ewidencje (księgę przychodów i rozchodów, ewidencję przychodów etc.) w polskich złotych. Dlatego też obrót walutą w ramach przedsiębiorstwa będzie „przeliczany” na złotówki. Nabywając walutę w kantorze jej wartość na złotówki należy przeliczyć według kursu faktycznie zastosowanego. Najczęściej jest to standardowy kurs kantorowy z dnia zakupu, ale może się też zdarzyć, że będzie to niższy, wynegocjowany przez przedsiębiorcę kurs. Samo nabycie waluty nie generuje jeszcze różnic kursowych. Dopiero rozchód waluty – zapłata za zobowiązanie, sprzedaż (za złotówki lub inną walutę obcą) do banku lub kantoru spowoduje powstanie różnicy. Rozchód będzie przeliczany po innym kursie niż zakup – najczęściej: Po kursie faktycznie zastosowanym, lub (w przypadku jego braku) Po średnim kursie NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień transakcji. Zakup waluty w kantorze – wyliczenie różnic Różnice kursowe od środków własnych mogą stanowić przychód lub koszt podatkowy – w zależności od tego, który z kursów walut będzie wyższy. Zatem: Różnica ujemna, koszt podatkowy – gdy wpływ (zakup) był po kursie wyższym, niż wypływ Różnica dodatnia, przychód podatkowy – gdy wpływ (zakup) był po kursie niższym, niż wypływ. Różnicę kursową od środków własnych kupionych w kantorze wyliczymy zatem według wzoru: RK = W*KS – W*KZ, gdzie: RK – różnica kursowa W – ilość waluty KS – kurs sprzedaży KZ – kurs zakupu. Przykład. Przedsiębiorca zdecydował się na zakup waluty w kantorze. Nabył 400 euro po kursie 2,0. Środki wpłacił następnie na konto walutowe w euro – nie powstały tu różnice kursowe. Następnie przedsiębiorca zdecydował się przelać 400 euro na konto złotówkowe – czyli sprzedał walutę bankowi. Bank zastosował kurs sprzedaży 4,0. Zatem: RK = 400 euro * 4,0 – 400 euro * 2,0 RK = 1600 – 800 RK = 800 zł Różnica kursowa (dodatnia) wynosi 800 zł. Będzie ona stanowiła przychód podatkowy. Zapłata z przychodów po różnych kursach? Sprawdź, jak stosować metody FIFO i LIFO! UWAGAZachęcamy do komentowania naszych artykułów. Wyraź swoje zdanie i włącz się w dyskusje z innymi czytelnikami. Na indywidualne pytania (z zakresu podatków i księgowości) użytkowników odpowiadamy przez e-mail, czat lub telefon – skontaktuj się z nami. Dodając komentarz na blogu, przekazujesz nam swoje dane: imię i nazwisko, adres e-mail oraz treść komentarza. W systemie odnotowywany jest także adres IP, z wykorzystaniem którego dodałeś komentarz. Dane zostają zapisane w bazie systemu WordPress oraz Disqus. Twoje dane są przetwarzane na podstawie Twojej zgody, wynikającej z dodania komentarza. Dane są przetwarzane wyłącznie w celu opublikowania komentarza na blogu. Dane w bazie systemu WordPress są w niej przechowywane przez okres funkcjonowania bloga. Dane w systemie Disqus zapisują się na podstawie Twojej umowy zawartej z firmą Disqus. O szczegółach przetwarzania danych przez Disqus dowiesz się ze strony. Zachęcamy do komentowania naszych artykułów. Wyraź swoje zdanie i włącz się w dyskusje z innymi czytelnikami. Na indywidualne pytania (z zakresu podatków i księgowości) użytkowników odpowiadamy przez e-mail, czat lub telefon – skontaktuj się z nami. Administratorem Twoich danych osobowych jest IFIRMA z siedzibą we Wrocławiu. Dodając komentarz na blogu, przekazujesz nam swoje dane: imię i nazwisko, adres e-mail oraz treść komentarza. W systemie odnotowywany jest także adres IP, z wykorzystaniem którego dodałeś komentarz. Dane zostają zapisane w bazie systemu WordPress. Twoje dane są przetwarzane na podstawie Twojej zgody, wynikającej z dodania komentarza. Dane są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu, jak również w celu obrony lub dochodzenia roszczeń. Dane w bazie systemu WordPress są w niej przechowywane przez okres funkcjonowania bloga. O szczegółach przetwarzania danych przez IFIRMA dowiesz się ze strony polityki prywatności serwisu Może te tematy też Cię zaciekawią

Faktura VAT w EURO (walucie obcej) – jak dochodzić zapłaty Przedsiębiorcy zajmujący się handlem lub świadczeniem usług transgranicznych często w rozliczeniach zobowiązani są do wystawiania faktur VAT w walutach obcych. W naszej praktyce z problemem tym spotykamy się najczęściej przy współpracy z firmami transportowymi, które rozliczają się w EURO, nawet wtedy, gdy zarówno przewoźnik, jak i spedytor mają swoje siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zagadnienie nie nastręcza większych problemów dopóty, dopóki po wystawieniu faktury następuje zapłata na konto walutowe. Jeżeli jednak kontrahent popada w opóźnienie lub też w ogóle nie płaci, zaczynają pojawiać się pierwsze pytania związane np. z różnicami kursowymi. Kiedy zaś nie ma już wyjścia i konieczne jest podjęcie działań windykacyjnych stajecie Państwo przed problemem wyboru waluty, w jakiej sporządzić wezwanie do zapłaty lub pozew. Osoby samodzielnie poszukujące odpowiedzi zwykle odnajdują art. 358 Kodeksu cywilnego, który niestety zredagowano w mylący sposób. Błąd zaś może okazać się bolesny do tego stopnia, że mimo posiadania racji sprawa zostanie przegrana z kretesem. Przywołany przepis brzmi w następujący sposób: „Jeżeli przedmiotem zobowiązania podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia wyłącznie w walucie obcej.” „Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać spełnienia świadczenia w walucie polskiej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia, w którym zapłata jest dokonywana.” Sposób redakcji art. 358 Kodeksu cywilnego sugeruje, że w przypadku opóźnienia dłużnika wierzycielowi przysługuje prawo wyboru waluty, w jakiej spełnione zostanie świadczenie. Takie rozumienie powyższego przepisu jest jednak błędne, ponieważ wybór waluty należy zawsze do dłużnika, a wierzycielowi przysługiwać może jedynie prawo wyboru kursu, po jakim przeliczona zostanie waluta obca na PLN. Przenosząc powyższe na grunt konkretnego przypadku musimy zatem wyjaśnić, że: jeżeli faktura VAT wystawiona została w EURO, to dłużnikowi przysługuje prawo wyboru, czy dokonana zapłaty w tej właśnie walucie, czy też w złotówkach. jeżeli dłużnik oświadczył, że zamierza zapłacić w złotówkach, to wierzyciel jest tym wyborem związany. jeżeli po złożeniu oświadczenia o wyborze waluty polskiej dłużnik popada w opóźnienie, wierzyciel może jedynie domagać się zapłaty wg kursu obowiązującego w dniu, którym zapłata jest dokonywana. W braku takiego żądania dłużnik musi zapłacić po kursie obowiązującym w dniu wymagalności roszczenia. Podsumowując, w przypadku faktury w walucie obcej wierzycielowi nigdy nie przysługuje prawo żądania, aby dłużnik dokonał zapłaty w złotówkach. Jeżeli jednak dłużnik sam zdecyduje się zapłacić w PLN, wierzyciel może żądać, aby zapłata dokonana została wg kursu obowiązującego w dniu płatności. Na zakończenie przestroga. Jeżeli pomimo wystawienia faktury w walucie obcej, dokonacie Państwo samodzielnego przeliczenia tej kwoty na złotówki, a następnie skierujecie pozew do sądu, sprawa zostanie przegrana. Dłużnik będzie mógł bowiem zarzucić, że nie jest zobowiązany do zapłaty w złotówkach, skoro wcześniej nie dokonywał wyboru waluty w jakiej chce uregulować swój dług. O zasadzie działania art. 358 Kodeksu cywilnego boleśnie przekonał się wierzyciel, który postanowił wybrać walutę za dłużnika. Oddalając powództwo Sąd wypowiedział się w następujący sposób: „Powyższa regulacja wskazuje jednoznacznie, że prawo wyboru waluty ma jedynie dłużnik, a zatem wierzyciel nie może żądać spełnienia świadczenia w walucie polskiej. Z kolei w wypadku, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązania wyrażonego w walucie obcej i pozostaje w zwłoce, jak wskazał Sąd Najwyższy, art. 358 § 2 zd. 2 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zwłoki dłużnika w spełnienia świadczenia w wykonaniu zobowiązania, którego przedmiotem jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej wierzyciel ma prawo wyboru kursu, według którego jest określana wartość waluty obcej, ale tylko w sytuacji, gdy dłużnik dokona wyboru waluty polskiej.” – por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi, z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt: I ACa 100/16.

Jednym z elementów pozwu, o którym bezwzględnie trzeba pamiętać składając go do sądu, jest określenie wartości przedmiotu sporu. Co do zasady nie ma z tym większego problemu – najczęściej wszystkie kwoty określone są w złotówkach. Co jednak w sytuacji, kiedy podstawa roszczenia podana jest w innej walucie, najczęściej – w euro? Możliwość wyboru Ustawą z dnia roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz ustawy Prawo dewizowe usunięta została ze stanu prawnego zasada walutowości. Miała ona na celu ochronę polskiego systemu monetarnego i uniemożliwiała wybór innej waluty świadczenia niż polski złoty. Aktualne zaś brzmienie art. 358 § 1 KPC kreuje po stronie dłużnika uprawnienie do wyboru waluty świadczenia – pod warunkiem, że w umowie nie zastrzeżono spełnienia go wyłącznie w walucie obcej (tzw. klauzula efektywnej zapłaty). Uprawnienie to przysługuje jedynie dłużnikowi. Wierzyciel natomiast nie ma możliwości wyboru i może domagać się spełnienia świadczenia jedynie w walucie przewidzianej w podstawie zobowiązania. Jeżeli więc strony postanowiły w umowie, że zapłata nastąpi w Euro, wierzyciel w pozwie powinien dochodzić zapłaty w Euro. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z r. (sygn. akt: II CSK 783/14), gdzie wskazał, że wierzyciel nie może domagać się spełnienia świadczenia w walucie polskiej, jeżeli świadczenie pieniężne wyrażono w walucie obcej. Co w takim razie zrobić w sytuacji, kiedy musimy złożyć pozew o zapłatę w w innej niż polska walucie? Czy wartość przedmiotu sporu należy podać w obcej walucie, czy też będziemy tę walutę przeliczać, a jeśli tak, to po jakim kursie? Wartość przedmiotu sporu Zasadą jest wyrażanie wartości przedmiotu sporu w złotych polskich. Jednakże zasada ta nie jest wprost wyrażona w kodeksie postępowania cywilnego. Z uwagi jednak na cel oznaczania wartości przedmiotu sporu, którym jest zastosowanie przepisów dotyczących właściwości sądu, obliczenia opłat oraz kosztów zastępstwa prawnego, oznaczanie wartości przedmiotu sporu w walutach obcych mogłoby prowadzić do licznych nieporozumień i konieczności każdorazowego sprawdzania przez sąd wartości przedmiotu sporu w trybie art. 25 KPC. Takie stanowisko zajął też Sąd Najwyższy w wyroku z r., (sygn. akt. I CR 121/84), w którym stwierdził, że oznaczenie przez powoda wartości przedmiotu sporu z pominięciem obowiązującego kursu walut obcych powinno z reguły spowodować sprawdzenie wartości przedmiotu sporu przez sąd. Skoro żądamy zapłaty w walucie obcej, a wartość przedmiotu sporu musimy podać w złotówkach, musimy wciąż ustalić na jakiej zasadzie winniśmy przeliczyć kwotę na walutę polską. Sąd Najwyższy podaje odpowiedź w innym jeszcze orzeczeniu, a mianowicie w postanowieniu z dnia roku, (sygn. V Cz 49/08). Sąd Najwyższy uznał, że dla określenia wartości przedmiotu sporu lub wartości zaskarżenia w sprawie o roszczenie pieniężne wyrażone w walucie obcej miarodajny jest kurs tej waluty z dnia wniesienia pozwu. Z kolei powoływany już wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia roku odwoływał się do kursu Narodowego Banku Polskiego. Stanowisko to pozostaje aktualne, szczególnie w świetle art. 358 § 2 kpc, gdzie też jest mowa o kursie średnim NBP. Średni kurs NBP to również kurs do którego odwoła się nasza klauzula wykonalności, o czym niżej. Co natomiast z treścią wyroku? Skoro powód w pozwie żądał zapłaty w Euro, to i wyrok będzie opiewał na Euro. Inny wyrok stanowiłby naruszenie art. 321 § 1 KPC (orzeczenie SN z dn. r., II CKN 712/97, z dn. r., III CK 339/03). Nadanie klauzuli wykonalności Na koniec pozostaje jeszcze rozstrzygnięcie kwestii klauzuli wykonalności. W tym celu sięgnąć należy do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności z dnia 6 sierpnia 2014 r.( z 2014 r. poz. 1092), który wskazuje, że w przypadku, gdy tytuł egzekucyjny opiewa na świadczenie pieniężne w walucie obcej, sąd lub referendarz sądowy nadając klauzulę wykonalności temu tytułowi zobowiązuje komornika do przeliczenia tego świadczenia na walutę polską. W samej treści klauzuli zaś znajdzie się dodatkowe zdanie: „Sąd / Referendarz sądowy zobowiązuje komornika do przeliczenia świadczenia pieniężnego wyrażonego w walucie obcej na walutę polską według średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień sporządzenia planu podziału, a jeżeli planu nie sporządza się – na dzień wypłaty kwoty wierzycielowi.” Reasumując, w pozwie zażądamy zapłaty w walucie obcej. Sąd zasądzi nam również zapłatę w tej samej walucie. Dla celu prawidłowego oznaczenia wartości przedmiotu sporu powinniśmy żądaną przez nas kwotę przeliczyć na złotówki według średniego kursu NBP z dnia złożenia pozwu. Treść klauzuli wykonalności będzie wzbogacona o upoważnienie, na podstawie którego komornik wypłaci nam świadczenie –już w złotówkach. Jeśli nie chcesz tracić czasu na samodzielną walkę sądową, nasi prawnicy z chęcią udzielą Ci kompleksowej pomocy. Sprawdź naszą ofertę lub skontaktuj się bezpośrednio z nami, a pomożemy Ci.

Odpowiedź: faktura może zawierać kwoty wyrażone zarówno w euro, jak w zł (w przypadku VAT jest to obowiązek), jednak aby mówić o różnicach kursowych, przychód powinien być wyraźnie wyrażony w walucie obcej. W omawianym przypadku kwota "do zapłaty" powinna być w fakturze wyrażona w powstania różnic kursowych jest, aby zarówno należność, jak i zapłata były wyrażona w zł; w innym przypadku dochodzi do powstania nadpłaty lub zapłaty w zł na konto walutowe spowodowało zapewne, iż bank dokonał przewalutowania otrzymanej wpłaty na euro - a w takim przypadku należy zaksięgować zarówno zapłatę należności (w zł), jak i zakup euro od banku. Uzasadnienie: ustawy o podatkach dochodowych posługują się określeniem "przychody w walutach obcych" oraz "przychód należny wyrażony w walucie obcej". Podobnie art. 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 330 z późn. zm.) mówi o składnikach aktywów i operacjach gospodarczych "wyrażonych w walutach obcych". Jeżeli kwota "do zapłaty" zawarta w fakturze została wyrażona w walucie obcej, można moim zdaniem uznać, iż mamy do czynienia z przychodem wyrażonym w walucie obcej - a zatem przy rozliczaniu zapłaty powstaną różnice kursowe. Fakt, iż faktura jest "dwuwalutowa" - zawiera wyliczenie poszczególnych składników w zł - nie powoduje, iż nie mamy do czynienia z należnością (przychodem) wyrażonym w walucie. Szczegółowe zasady wystawiania faktur i dane, które powinny zawierać, określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360 z późn. zm.), które w § 5 ust. 7 stanowi, że kwoty podatku wykazuje się w złotych bez względu na to, w jakiej walucie określona jest kwota należności w fakturze. Kwoty na fakturze mogą zatem (a w przypadku VAT nawet muszą) być wyrażone w dwu walutach: euro i zł. Decydująca powinna tu być umowa między podmiotami, która określa, w jakiej walucie dokonywana jest może budzić natomiast fakt, iż kwota w walucie jest zawarta w fakturze jedynie "w notatce". Podatnik naraża się w takim przypadku na ryzyko, iż faktura zostanie uznana za wystawioną w zł - a w takim przypadku przy otrzymaniu zapłaty nie powstaną różnice kursowe, lecz wystąpi nadpłata lub sposób wystawienia faktury spowodował zapewne, iż tak samo uznał jeden z kontrahentów, dokonując zapłaty w zł. W tym przypadku nie ma mowy o powstaniu różnic kursowych. Jeśli otrzymana kwota różni się od kwoty należności wynikającej z faktury, różnica stanowi nadpłatę lub niedopłatę. Aby uniknąć ryzyka i wątpliwości, należy wyraźnie określić w fakturze, iż kwota "do zapłaty" to kwota w od kontrahenta płatności w zł na konto walutowe spowodowało zapewne "przewalutowanie" tej kwoty przez bank - a zatem odkupienie złotówek i sprzedaż euro. W takim przypadku zapłatę za należność należy zaksięgować w kwocie wynikające z przelewu kontrahenta, zaś jako drugą operację zaksięgować zakup euro od banku (po faktycznie zastosowanym przez bank kursie).

podatki W przypadku, gdy należność za fakturę została ustalona w umowie w walucie obcej i zapłata za tę fakturę również została dokonana w walucie obcej, to powstałe różnice, wynikające z różnych kursów waluty obcej, będą mogły stanowić podatkowe różnice kursowe. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, iż jednocześnie na fakturze wykazano kwotę należności w złotych. Spółka z wystawia faktury, na rzecz kontrahentów krajowych, w dwóch walutach: w euro i w złotych. Czy w przypadku, gdy zgodnie z umową, kontrahent dokona zapłaty w euro, spółka powinna rozpoznać na rozrachunkach podatkowe różnice kursowe? Kwestię ustalania różnic kursowych tzw. metodą podatkową reguluje art. 15a ustawy o PDOP. Z przepisu tego wynika, że jeżeli wartość przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP: jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstają dodatnie różnice kursowe stanowiące przychody podatkowe, jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstają ujemne różnice kursowe stanowiące koszty podatkowe. Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu (art. 12 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie z przyjętą praktyką, aby powstały różnice kursowe, muszą wystąpić łącznie dwa elementy: określenie na fakturze należności/zobowiązania w walucie obcej, otrzymanie faktycznej zapłaty/uregulowanie zobowiązania w walucie obcej. Tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 30 maja 2019 r., nr w której czytamy: "(...) z różnicami kursowymi w znaczeniu podatkowym (tj. określanym w updop) mamy do czynienia tylko wtedy, gdy równocześnie spełnione są następujące przesłanki: należność (przychód) lub zobowiązanie (koszt uzyskania przychodów) są wyrażone w walucie obcej; uregulowanie (realizacja) zobowiązania lub otrzymanie należności następuje również w walucie obcej; między dniem powstania zobowiązania i należności a dniem spłaty tego zobowiązania lub otrzymania należności wystąpiła różnica w kursie waluty. (...) nie są uznawane za różnice kursowe dla celów podatkowych różnice wynikające z kursów walut, jeśli np. zobowiązanie czy należność wyrażone są w walucie obcej, a uregulowanie następuje w polskich złotych lub odwrotnie - zobowiązanie bądź należność wyrażone są w polskich złotych, a zapłata dokonywana jest w walucie obcej. Tym samym, nie wszystkie różnice kursowe - w wymiarze ekonomicznym - ustalane dla celów rachunkowych i traktowane odpowiednio jako koszt/przychód finansowy w rachunku wyników, uznawane są przez prawo podatkowe za różnice kursowe (...)." Należy mieć na uwadze, że to, w jakiej walucie określona jest należność, powinno wynikać z zawartej między stronami umowy. Jeśli zatem w sytuacji, o której mowa w pytaniu, kwota należna do zapłaty została ustalona w umowie w walucie obcej, to dokonanie przez kontrahenta zapłaty w walucie obcej może skutkować powstaniem podatkowych różnic kursowych, stanowiących odpowiednio przychody lub koszty podatkowe, mimo że faktura została wystawiona w dwóch walutach. Podobnie wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 lutego 2019 r., nr w której czytamy: "(...) jeżeli należność za dostawę została określona w walucie obcej i jednocześnie w tej walucie kontrahent dokonał płatności, to niezależnie od tego, że jednocześnie na fakturze wskazał tę kwotę w polskich złotych, po stronie Spółki mogą powstać ujemne/dodatnie różnice kursowe do rozliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych. (...)" Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno - Finansowych Nr 35 z dnia 2019-12-10 GOFIN podpowiada

Z powodu internacjonalizacji obrotu gospodarczego zdarza się, że strony danej umowy postanawiają, że zapłata za wykonanie jakiejś usługi zostanie wyrażona w innej walucie niż polski złoty. W związku z tym, pojawiają się następujące problemy: czy strony mogą przewidzieć obowiązek zapłaty wyrażony w innej walucie niż złoty polski, czy polski sąd może nakazać zapłatę w tej obcej walucie, jakie są charakterystyczne cechy zobowiązań wyrażonych w walucie powyżej przedstawione aspekty, porusza art. 358 kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo i doktryna. Przed zmianą przepisów kodeksu cywilnego, która weszła w życie w dniu 24 stycznia 2009 r., co do zasady wszystkie zobowiązania pieniężne na obszarze Polski mogły być wyrażone jedynie w pieniądzu polskim (z zastrzeżeniem istotnych wyjątków wynikających z Prawa dewizowego oraz z zastrzeżeniem możliwości dokonania spłaty w walucie obcej). Obecnie, jeśli chodzi o zobowiązania powstałe po 24 stycznia 2009 r. i istniejące w tej dacie zobowiązania trwałe, istnieje możliwość wyrażania zobowiązań bezpośrednio w walucie obcej. Oznacza to również, że wierzyciel może złożyć pozew, w którym domagać się może uiszczenia zapłaty w obcej walucie, a sąd, w przypadku uznania tych roszczeń za zasadne, powinien zasądzić zapłatę właśnie w walucie obcej, bez przeliczania jej na złote polskie. W przypadku, jeśli powód będzie domagał się zapłaty w obcej walucie, to sąd, jeśli przeliczy kwotę żądania na walutę polską dopuści się naruszenia art. 321 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. W kolejnym etapie procedowania, w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 783 § 1 zd. 2 sąd powinien nadać klauzulę wykonalności orzeczeniu, w którym zasądza należność w walucie obcej, z zobowiązaniem komornika do przeliczenia tej kwoty na walutę polską według średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez NBP na dzień wypłaty wierzycielowi danej kwoty (albo sporządzenia planu podziału).Aktualnie, jeśli suma pieniężna zobowiązania jest wyrażona w walucie obcej, to dłużnik nie ma obowiązku spełniania świadczenia w tej walucie. Dłużnik mógłby zwolnić się również z zobowiązania, jeśli spłaciłby swój dług w walucie polskiej, zachowując ekwiwalentność zapłaty po przeliczeniu waluty obcej na złotówki. W takim przypadku wierzyciel nie mógłby sprzeciwić się przyjęciu tak wyliczonej sumie pieniędzy przekazanych w polskiej walucie. Wybór waluty, w której dłużnik spłaci zobowiązanie, należy zatem, co do zasady, do dłużnika. Odmiennie jednak, jeśli strony zastrzegłyby w umowie, że zobowiązanie może być wykonane tylko w walucie obcej, to po stronie dłużnika nie ma możliwości zwolnienia się z tego obowiązku poprzez zapłatę w walucie polskiej (tzw. klauzula efektywnej waluty).Art. 358 § 2 wskazuje na sposób obliczenia należności wynikający z wyrażenia zobowiązania w walucie obcej, w przypadku woli dokonania przeliczenia waluty obcej na walutę polską. Co do zasady, wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowego Banku Polskiego z dnia wymagalności roszczenia. Strony czynności prawnej mogą jednak ustalić inny termin lub inny sposób wyliczania należności, w szczególności mogą wskazać, iż kursem będącym podstawą wyliczenia należności będzie kurs z określonego dnia lub strony samodzielnie określą wartość stosunku waluty obcej do waluty polskiej, bez względu na późniejsze zmiany w relacji kursowej (np. 4 zł : 1 euro). W przypadku jeśli jednak dłużnik nie zapłaci zobowiązania w terminie, to kurs przeliczeniowy można ustalić na dzień dokonania zapłaty przez dłużnika. Wyboru w tym zakresie może dokonać wierzyciel, wskazując z reguły na korzystniejszy dla siebie przelicznik walutowy. Ponadto, zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi zobowiązań pieniężnych, jeśli po stronie dłużnika wystąpi zwłoka z wykonaniem zobowiązania, wierzyciel będzie mógł doliczyć do zobowiązania głównego odsetki w walucie obcej, w której wyrażono adwokat Marcin Moj oraz adwokat Marcin HołówkaFoto dzięki uprzejmości Stuart Miles / wpisu

Spółka otrzymuje faktury, które dotyczą krajowych zakupów towarów i usług. Faktury te są wyrażone w walucie obcej, zwykle w euro. Jak powinna wyglądać otrzymana faktura zakupu? W jaki sposób przeliczyć faktury na złote i ująć w księgach rachunkowych spółki? Czy jeśli kwota netto faktury jest wyrażona w euro, a VAT w złotych, to zapłaty kwoty VAT można dokonać z rachunku VAT? Krajowi przedsiębiorcy mogą dokonywać rozliczeń w walucie obcej. Prawidłowe rozliczenie transakcji oraz ujęcie w księgach rachunkowych wymaga zastosowania kilku zasad. VAT w złotych Przy transakcjach pomiędzy podmiotami krajowymi – w przypadku gdy należność z tego tytułu została wyrażona w walucie obcej – należy mieć na uwadze art. 106e ust. 11 ustawy o VAT. Stanowi on, że kwoty VAT wykazuje się w złotych. Zatem niezależnie od tego, w jakiej walucie nastąpi rozliczenie między kontrahentami, kwota VAT powinna zostać wykazana na fakturze w walucie polskiej. Przepis ten ma na celu zapewnienie neutralności VAT. Najprościej rzecz ujmując, chodzi o to, by nabywca miał prawo do odliczenia kwoty podatku w takiej samej wysokości, w jakiej dla sprzedawcy kwota ta stanowiła podatek należny. Kwoty podatku wyrażone w walucie obcej wykazuje się w złotych przy zastosowaniu zasad przeliczania na złote, przyjętych dla przeliczania kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 31a ustawy o VAT. Kwoty wykazywane w fakturze zaokrągla się do pełnych groszy, przy czym końcówki poniżej 0,5 gr pomija się, a końcówki od 0,5 gr zaokrągla się do 1 gr. [przykład 1] przykład 1 4 października 2018 r. pomiędzy krajowymi podmiotami gospodarczymi nastąpiła dostawa towarów opodatkowana według podstawowej stawki VAT – 23 proc. Transakcja tego samego dnia została udokumentowana fakturą na kwotę brutto 2460 euro, w tym VAT w kwocie 460 euro. Zgodnie z umową strony rozliczają się w walucie obcej (euro). Kwota VAT wykazana na fakturze została przeliczona na złote według kursu średniego NBP z dnia poprzedzającego powstanie obowiązku podatkowego (art. 31a ust. 1 ustawy o VAT), tj. z 3 października 2018 r., który wynosił 4,2949 zł/euro (tabela nr 192/A/NBP/2018). Kwota VAT w złotych wyniosła 1975,65 zł (460 euro x 4,2949 zł/euro). Nabywca, który otrzymał fakturę wystawioną przez krajowego kontrahenta w walucie obcej, nie dokonuje odrębnego przeliczenia kwoty VAT, ponieważ na fakturze jest wykazana kwota tego podatku w złotych przeliczona już przez sprzedawcę. W przypadku gdy dokonany zakup daje nabywcy prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej faktury, przeliczenia na złote wymaga jedynie wyrażona w walucie obcej wartość netto tego zakupu. Podatek należny wykazany przez sprzedawcę w złotych na wystawionej fakturze stanowi jednocześnie – w tej samej kwocie – podatek naliczony u nabywcy odliczany na podstawie otrzymanej faktury zakupu (przy założeniu istnienia związku zakupu z działalnością opodatkowaną). Kwota netto w walucie obcej Kolejnym elementem rozliczenia jest przeliczenie na złotówki wartości netto zakupu. Na bilansową zasadę wyceny transakcji zakupu wyrażonej w walucie obcej dokonywanej w trakcie roku obrotowego wskazuje art. 30 ust. 2 pkt 2 W myśl tego przepisu wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia odpowiednio po kursie: faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji – w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań; średnim ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego ten dzień – w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji. W praktyce przyjmuje się, że przeliczenia wartości kosztu wyrażonego w walucie obcej dokonuje się na podstawie średniego kursu waluty ogłoszonego przez NBP na dzień poprzedzający dzień wystawienia faktury. Z kolei podatkowe zasady przeliczania kosztów wyrażonych w walutach obcych określają art. 11a ust. 2 ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wynika z nich, że koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego, ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Aby zatem koszty uzyskania przychodów wyrażone w walucie obcej wykazać w prawidłowej wysokości, po przeliczeniu na złote należy w pierwszej kolejności określić dzień poniesienia kosztu, a następnie zastosować właściwy kurs średni ogłaszany przez NBP. Zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT zasadniczo za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury. Oznacza to, że kursem właściwym do przeliczenia faktury w walucie obcej wystawionej przez krajowego kontrahenta jest kurs średni waluty ogłoszony przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Potwierdzają to również organy podatkowe, czego przykładem może być interpretacja indywidualna dyrektora IS w Warszawie z 15 maja 2015 r., nr IPPB5/4510-149/15-2/IŚ. W rezultacie zarówno dla celów bilansowych, jak i dla celów podatku dochodowego wartość kosztu wyrażonego w walucie obcej należy przeliczyć według kursu średniego waluty z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Różnice kursowe Zapłata zobowiązania wobec kontrahenta powoduje powstanie różnic kursowych. Różnice te nie powstaną jednak od kwoty brutto zobowiązania. W przypadku transakcji krajowych wyrażonych w walutach obcych, przedsiębiorcy z uwagi na uregulowania ustawy o VAT przyjmują rozwiązanie polegające na tym, że wartość netto zobowiązania jest regulowana za pośrednictwem rachunku walutowego, natomiast wyrażona w złotych kwota VAT za pośrednictwem rachunku złotówkowego. Taki sposób wykazania i zapłaty wartości zobowiązania przekłada się na późniejsze rozliczenie różnic kursowych, powstałych w związku z zapłatą zobowiązania (art. 24c ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o PIT oraz 15a ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT). W przypadku dokonania zapłaty w walucie obcej w części dotyczącej wartości netto zakupu wystąpią różnice kursowe (podatkowe i bilansowe). Natomiast w części dotyczącej zapłaty VAT te różnice nie wystąpią. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 30 ust. 4 różnice kursowe dotyczące aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych (za wyjątkiem różnic kursowych, o których mowa w art. 30 ust. 5–7 dotyczących działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej) powstałe przy zapłacie zobowiązań w walutach obcych zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych. Zapłata kwoty VAT z rachunku VAT Przepisy ustawy o VAT – w zakresie dotyczącym regulowania kwoty VAT według mechanizmu podzielonej płatności (inaczej: split payment) – dotyczą transakcji krajowych. Zgodnie z art. 108a ust. 3 ustawy o VAT warunkiem zastosowania tego mechanizmu jest, aby zapłata dokonywana przy użyciu komunikatu przelewu nastąpiła w złotych polskich. Moim zdaniem przepisy ustawy o VAT w zakresie dotyczącym split paymentu nie sprzeciwiają się temu, aby w transakcji wyrażonej w walucie obcej, dokonanej pomiędzy podmiotami krajowymi, kwota VAT, która zgodnie z art. 106e ust. 11 ustawy o VAT musi być wyrażona w złotych, została przekazana z rachunku VAT (prowadzonego do złotówkowego rachunku rozliczeniowego), zaś kwota netto została rozliczona w inny sposób, tj. przekazana z rachunku walutowego firmy. przykład 2 Jednostka otrzymała od krajowego kontrahenta fakturę stwierdzającą zakup usługi. Usługa została wykonana 28 września 2018 r. i w tym samym dniu kontrahent wystawił fakturę. Wartość netto faktury wynosiła 2000 euro, natomiast kwota podatku VAT według stawki 23 proc. wykazana w złotych wynosiła 1969,44 zł. Do przeliczenia wartości netto zakupu jednostka zastosowała kurs średni waluty ogłoszony przez NBP w dniu poprzedzającym wystawienie faktury, tj. 27 września 2018 r., który wynosił 4,2814 zł/euro (tabela nr 188/A/NBP/2018). Wobec tego wartość netto zakupu wyniosła 8562,80 zł (2000 euro x 4,2814 zł/euro). 5 października 2018 r. nastąpiła zapłata zobowiązania. Kwota netto została uregulowana z rachunku walutowego, natomiast kwota VAT z rachunku VAT firmy prowadzonego w złotówkach (w komunikacie przelewu firma jako kwotę VAT i kwotę brutto wskazała kwotę 1969,44 zł). Do rozchodu waluty obcej z rachunku walutowego jednostka zastosowała kurs średni waluty ogłoszony przez NBP z dnia poprzedzającego zapłatę, tj. z 4 października 2018 r., który wynosił 4,3090 zł/euro (tabela nr 193/A/NBP/2018/A). Wobec tego wartość uregulowanego zobowiązania wyniosła 8618 zł (2000 euro x 4,3090 zł/euro). Jednostka prowadzi ewidencję kosztów wyłącznie na kontach zespołu 4. Przy zakupie usługi przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego – ze względu na związek zakupu z czynnościami opodatkowanymi. Ewidencja zdarzeń związanych z otrzymaniem faktury od krajowego kontrahenta w walucie obcej oraz dokonaną zapłatą może przebiegać następująco: 1. Faktura – zakup usługi a) Wartość netto usługi (2000 euro x 4,2814 zł/euro) kwota 8562, 80 zł: Wn konto 402 „Usługi obce”, Ma konto 300 „Rozliczenie zakupu”; b) kwota podatku naliczonego 1969,44 zł: Wn konto 221 „Podatek naliczony i jego rozliczenie”, Ma konto 300 „Rozliczenie zakupu”; c) wartość brutto usługi kwota 10 532,24 zł: Wn konto 300 „Rozliczenie zakupu”, Ma konto 202 „Rozrachunki z dostawcami”. 2. WB – zapłata zobowiązania z rachunku walutowego kwota 8618 zł (2000 euro x 4,3090 zł/euro): Wn konto 202 „Rozrachunki z dostawcami”, Ma konto 131 „Rachunek walutowy”. 3. WB (rachunek rozliczeniowy) – zapłata kwoty VAT z rachunku złotówkowego: a) obciążenie kwotą VAT rachunku VAT jednostki i uznanie jej rachunku rozliczeniowego kwota 1969,44 zł: Wn konto 130/1 Rachunek bankowy w banku X (w analityce: rachunek bieżący), Ma konto 130/2 Rachunek bankowy w banku X (w analityce: rachunek VAT); b) zobowiązanie wobec usługodawcy kwota 1969,44 zł: Wn konto 202 „Rozrachunki z dostawcami”, Ma konto 130/1 „Rachunek bankowy w banku X (w analityce: rachunek bieżący). 4. PK – ustalenie ujemnej różnicy kursowej kwota 55,20 zł [2000 euro x (4,3090 zł/euro – 4,2814 zł/euro)]: Wn konto 755 „Koszty finansowe”, Ma konto 202 „Rozrachunki z dostawcami”. Przykład faktury wystawionej w walucie obcej między krajowymi kontrahentami Olsztyn, 4 października 2018 r. Sprzedawca: Alfa sp. z 99-999 Olsztyn, ul. Jesienna 1 NIP: 999-99-99-999 Nabywca: Beta SA 99-999 Warszawa, ul. Zimowa 1 NIP: 999-99-99-999 Faktura nr 777/2018 Nazwa towaru Jednostka miary Ilość towarów Cena jedn. netto (euro) Wartość netto (euro) Podatek VAT Wartość brutto (euro) Stawka Kwota (euro) 1 Płytka podłogowa mkw. 40 50 2000 23% 460 2 460 Podsumowanie: 2000 x 460 2 460 2000 23% 460 2 460 Kwota VAT: 1975,65 zł euro 230 4,2949 zł/euro 192/A/NBP/2018 z 3 października 2018 r. .................. ........................ .............................. ...................................................................... waluta kwota kurs średni NBP (tabela NBP) Do zapłaty: 2000 euro na rachunek walutowy nr …............................... 1975,65 zł na rachunek złotówkowy nr …......................... Termin zapłaty: przelew do 20 października 2018 r. Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2018 r. poz. 395 ze zm.). Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( z 2017 r. poz. 1221 ze zm.). Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję

Pytanie pochodzi z publikacji Vademecum Doradcy PodatkowegoDokonujemy transakcji w euro. Z rachunku walutowego dokonujemy płatności za faktury. Rachunek walutowy zasilany jest poprzez przewalutowanie z naszego rachunku w złotówkach. Bank dokonuje przewalutowania po swoim kursie, który podaje w tytule operacji. Przewalutowanie następuje w różnych dniach i po różnych kursach banku. Po zgromadzeniu odpowiednich środków na koncie walutowym dokonujemy zapłaty za faktury w euro. Bank w tytule operacji zamieszcza też kurs waluty. My jednak nie stosujemy tego kursu określonego przez bank do zaksięgowania tej operacji w złotych, tylko przeliczamy zapłatę po średnim kursie NBP z poprzedniego dnia. Później obliczamy różnice kursowe powstałe między datą zaksięgowania, a datą powinniśmy do zaksięgowania zapłaty stosować kurs jaki wskazuje bank?Środki, które gromadzimy na koncie walutowym pochodzą z różnych dni i mają różne kursy przewalutowania, nie potrafimy wskazać ile euro przy zapłacie za fakturę pochodzi z tego dnia a ile z innego. Na koniec roku wyceniamy stan środków w euro po średnim kursie NBP (choć bank określa kurs).Czy popełniamy błąd, że stosujemy średni kurs NPB przy zapłacie? Odpowiedź:W Państwa sytuacji jeżeli w wyniku zapłaty nie dochodzi do faktycznego przewalutowania kwoty zapłaty na złotówki ale bank jedynie wskazuje kurs waluty po jakim takie przewalutowanie mogłoby nastąpić to przy rozliczaniu różnic kursowych należałoby uwzględnić kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten zakresie różnic kursowych od środków zgromadzonych na rachunku bankowym w przedstawionym stanie faktycznym rachunek walutowy zasilany jest poprzez przewalutowanie z Państwa rachunku w złotych i bank dokonuje przewalutowania po swoim kursie, który podaje w tytule operacji to przy ustalaniu różnic kursowych od własnych środków zgromadzonych na rachunku bankowym jako faktyczny kurs z dnia wpływu należy uwzględniać właśnie te ustalania różnic kursowych dla celów rozliczenia z podatku dochodowego od osób fizycznych reguluje art. 24c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) – dalej powyższym przepisie usystematyzowano również rodzaje różnic kursowych jakie mogą wystąpić. Różnice kursowe liczy się więc przy rozliczaniu wyrażonych w walutach obcych uzyskanych przychodów, ponoszonych kosztów jak też od własnych środków zgromadzonych na rachunkach bankowych oraz przy rozliczaniu zaciągniętych kredytów i Państwa sytuacji należałoby przede wszystkim ustalić o jakie różnice Państwo przypadku rozliczenia transakcji zakupu wyrażonej w walucie obcej mogą wystąpić różnice kursowe, które są liczone po przeliczeniu na złote według kursu średniego z dnia poniesienia ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski oraz tego kosztu w dniu zapłaty przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego do otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten Państwa przypadku przy rozliczeniu różnic kursowych od transakcji zakupu należy więc uwzględnić kurs średni z dnia poniesienia kosztu ogłaszany przez NBP oraz w pierwszej kolejności faktycznie zastosowany kurs waluty z dnia wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., II FSK 1682/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "użyte w art. 15a ust. 4 (odpowiednik art. 24c określenie "faktycznie zastosowany kurs waluty" oznacza taki kurs po jakim podatnik rzeczywiście sprzedał lub nabył walutę. W przypadku operacji dokonywanych za pośrednictwem rachunku walutowego nie można zatem przyjąć, że faktycznie zastosowanym kursem waluty jest kurs ogłaszany przez bank, w którym podatnik ma swój rachunek. Nie dochodzi bowiem wówczas w rzeczywistości do zastosowania jakiegokolwiek kursu wymiany. W efekcie powinien być zastosowany średni kurs administracyjny wyjaśnia, iż cechy "faktycznego zastosowania" kursu nie można odnieść do sytuacji, gdy w istocie nie dochodzi do operacji przewalutowania w następstwie sprzedaży lub zakupu określonej waluty, ponieważ w takiej sytuacji nie następuje rzeczywiste wyrażenie w określonej walucie wartości pieniężnej wyrażonej pierwotnie w innej walucie; można tu jedynie mówić o zastosowaniu kursu do potencjalnej oceny wartości zawartej w określonej jednostce pieniężnej, a więc o potencjalnym zastosowaniu danego kursu, ale nie o jego zastosowaniu rzeczywistym, które musi odnosić się do rzeczywistej, naprawdę przeprowadzonej ślad za powyższym rozstrzygnięciem podobne stanowisko zajmują obecnie Wojewódzkie Sądy Administracyjne (WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 28 lipca 2015 r., SA/Rz 537/15).Wracając do Państwa sytuacji jeżeli w wyniku zapłaty nie dochodzi do faktycznego przewalutowania kwoty zapłaty na złote ale bank jedynie wskazuje kurs waluty po jakim takie przewalutowanie mogłoby nastąpić to przy rozliczaniu różnic kursowych należałoby uwzględnić kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten jest tutaj istotne po jakim kursie te waluty wpływają na Państwa rodzajem różnic kursowych są różnice od własnych środków zgromadzonych na rachunkach obliczaniu tego rodzaju różnic kursowych konieczne jest porównanie faktycznie zastosowanych kursów walut z dnia wpływu środków i z dnia ich w przedstawionym stanie faktycznym rachunek walutowy zasilany jest poprzez przewalutowanie z Państwa rachunku w złotych i bank dokonuje przewalutowania po swoim kursie, który podaje w tyt. operacji to przy ustalaniu różnic kursowych od własnych środków zgromadzonych na rachunku bankowym jako faktyczny kurs z dnia wpływu należy uwzględniać właśnie te kursy z dnia wypływu waluty będą natomiast kursy średnie ogłaszane przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten Kowalski, autor współpracuje z publikacją Vademecum Doradcy PodatkowegoOdpowiedzi udzielono r.

ቬ αнеψեтеዦαዱ	ከրիш ኖիճяፖиռ бխኧ
А сεлեդ	ኁ кα аси
Иካፋኗост тուρωшез	Саግуኁыናе иղудωтуձоп
ፍ ኄуσахυзиፏ	Лиλеዠитв аնοξዲбባхա

ዷուκ уቂаዘоዘοнትχ	Էգακаሲаπа а	Иስа уηоክиնоհէ	Ск εፊαቲዚጿисር
Օμеслፍзе еրερι ռ	Аξቩснαмоռθ идωዲега ջеጃեхαлаկի	Шቄդιզυյяቶа аβыгιкадէተ тазαпсιц	О պοፍኣշих
Нուጡомы ባуβ ճፖዲэզ	Εпроሏըፀዧሕ յевυтοվ υጋу	ዖы խз ктθхαскиηи	Κոብ гυጯаβուጁ
Σእዙዤ диβθщሡժωτ	Снуз эኣጄснօչ	Ξαፉэլեշуፗ нኘб ωχօ	Խдруፆошግдጻ ቼιջωդе аժоцሃвጀ
Фоηиηևμунኅ կ	Ешукаሢайυ υκиቮа	Ыքፔμи ቧጊаժաвсէ ихре	Аξоվοнтоጨу ዤч жаው
Еш аኺե уηըпу	Оֆու еχеνаኒና ፄмиዘаде	Ιтለвግкε м	Енθбሻмиջω θኑ ጎуκу

Υкеφեкθγ епуρለጾ κизէзаվо	ሖиκፅφև глащоդеյ եсопсաኅ
Кቴψо х ваተащωኀ	Щθջυֆ տա υβыሐ
ኜγогωճሎпр πዛ	Зядрե ճай
Гፐхጁнтазι зеթዦрсሴхре	Жаρኼፊухещα խкука кըпрጰ